Қомат шудаи сети хам , ман деринаи сол ро

قامت شده‌ست خم، من دیرینه سال را

Бояд ба рӯй теғ ту дид , ин ҳилол ро

باید به روی تیغ تو دید، این هلال را

Чархӣ ки кост , вақти тамомӣ , ҳилол ро

چرخی که کاست، وقت تمامی، هلال را

Кӣ нақси шан мо нанамояд камол ро

کی نقص شان ما ننماید کمال را

Меҳр хамӯшем , сипари захм зиллат аст

مهر خموشیم، سپر زخم ذلت است

Бо дасти рад чаҳ кори лаб бесаволро ?

با دست رد چه کار لب بی سؤال را؟