Соқио бар сари ҷони бор гаронаст танам

ساقیا بر سر جان بار گران است تنم

Бодаи даҳ боз Раҳон як нафас аз хештанам

باده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم

Ман аз ин ҳастӣ худ нек ба ҷон омада ам

من از این هستی خود نیک به جان آمده‌ام

Ту чунон бехабарам кун ки надонам ки манам

تو چنان بی‌خبرم کن که ندانم که منم

Нафасро ёр нахоҳам ки на зини иқлӣмам

نَفْس را یار نخواهم که نه زین اقلیمم

Чаҳ кунам суҳбати ҳиндӯ ки зи шаҳри хутанам

چه کنم صحبت هندو که ز شهر ختنم

Гули бустони ҷаҳон дар назарам чун ояд

گل بستان جهان در نظرم چون آید

Равзаи боғ биҳиштаст на охири чаманам

روضهٔ باغ بهشت است نه آخر چمنم

Пеши ин қолаби мурдор чаҳ кораст маро

پیش این قالب مردار چه کار است مرا

Нестам зоғу заған , тӯтии шукри суханам

نیستم زاغ و زغن، طوطی شکّر سخنم

Мурғи боғи малакӯтами ним аз олами хок

مرغ باغ ملکوتم نیَم از عالم خاک

Ду се рӯзии қафасӣ сохтаанд аз баданам

دو سه روزی قفسی ساخته‌اند از بدنم

эй насими саҳарии буинигорам ба ман ор

ای نسیم سحری بوی نگارم به من آر

То ман аз шавқ , қафасро ҳамаи дарҳами шиканам

تا من از شوق، قفس را همه درهم شکنم

Хунаки он рӯз ки парвоз кунам то вари ёр

خنک آن روز که پرواز کنم تا ور یار

Ба ҳавои сари кӯяши пар ва болӣ бизанам

به هوای سر کویش پر و بالی بزنم

Дар миёни ман ва маъшӯқ ҳамамаст ҳиҷоб

در میان من و معشوق همام است حجاب

Вақт онаст ки ин парда ба як сӯ фиканам

وقت آن است که این پرده به یک سو فکنم