Маро ба фикр чаҳ ҳоҷат ки шеъри ман обии сет

مرا به فکر چه حاجت که شعر من آبی‌ست

Ки табъро зи лабат дар даҳон ҳаме ояд

که طبع را ز لبت در دهان همی‌آید