Маъшуқа ба гармобаи шабӣ бо мо буд

معشوقه به گرمابه شبی با ما بود

Моро зи фурӯғи чеҳра хуршед намӯд

ما را ز فروغ چهره خورشید نمود

Гул бар сар гул мезад ва ман ме гуфтам

گِل بر سر گُل می‌زد و من می‌گفتم

Хуршед ба гули куҷои туоне андӯд

خورشید به گِل کجا توانی اندود