эй дил ки шудӣ дар сари он зулф ба тоб
ای دل که شدی در سر آن زلف به تاب
Дар ҷойгаҳ хушӣ макун ҷангу итоб
در جایگه خوشی مکن جنگ و عتاب
Ваии дида ки ташнае бар он дар хўшоб
وی دیده که تشنهای بر آن درّ خوشاب
Гар ташнае аз баҳр чаҳ май резии об
گر تشنهای از بهر چه میریزی آب