Маро ёдаст аз донои афранг

مرا یاد است از دانای افرنگ

Басои розӣ ки аз буд ва адам гуфт

بسا رازی که از بود و عدم گفت

Валикин бо ту гӯям ин ду ҳарфӣ

ولیکن با تو گویم این دو حرفی

Ки бо ман пери мардӣ аз аҷам гуфт

که با من پیر مردی از عجم گفت