Бигӯ аз ман ба парвизони ин аср

بگو از من به پرویزان این عصر

На Фарҳодам ки гирами теша дар даст

نه فرهادم که گیرم تیشه در دست

зи хории кӯи хулд дар синаи ман

ز خاری کو خلد در سینهٔ من

Дили сад бесутунро метавон хаст

دل صد بیستون را میتوان خست