Ман ғариб ки дар ҳиҷр ёр ме гарем

منِ غریب که در هجر یار می‌گریم

Ҳаме нишинам ва танҳо ва зор ме гарем

همی‌نشینم و تنها و زار می‌گریم

зи сӯзи гиряи ман ҷони халқ май сӯзад

ز سوز گریه من جان خلق می‌سوزد

Бад-ӣни сифат ки ман сӯгвор ме гарем

بدین صفت که منِ سوگوار می‌گریم

Агар чу шамъи бимирам ба рӯзи ғам чаҳ аҷаб

اگر چو شمع بمیرم به روز غم چه عجب

Ки ман чу шамъ ба шабҳои тор ме гарем

که من چو شمع به شب‌های تار می‌گریم

Басо ки лолаи хунини зи ашки ман бушковат

بسا که لاله خونین ز اشک من بشکفت

Аз он сабаб ки чу абр баҳор ме гарем

از آن سبب که چو ابر بهار می‌گریم

Ба хӯн дидаам оғиштааст номаи дӯст

به خون دیده‌ام آغشته است نامه دوست

Ки менивисам ва беихтиёр ме гарем

که می‌نویسم و بی‌اختیار می‌گریم

Гуҳии зи даврии аҳли ватани ҳамеи нолам

گهی ز دوری اهل وطن همی‌نالم

Дамии зи фурқати ёр ва диёр ме гарем

دمی ز فرقت یار و دیار می‌گریم

Чаҳ рӯзгор ва чаҳ рӯзаст ин ки ман дорам

چه روزگار و چه روز است این که من دارم

Ки рўзҳост ки бар рӯзгор ме гарем

که روزهاست که بر روزگار می‌گریم

Маро ки кори ҳама гиряасту ёри андӯҳ

مرا که کار همه گریه است و یار اندوه

Аҷаби мадор ки бар кор ва бор ме гарем

عجب مدار که بر کار و بار می‌گریم

Замини аҷаб на ки дарё шавад зи ашки ҷалол

زمین عجب نه که دریا شود ز اشک جلال

Бад-ӣни сифат ки ман аз ҳиҷр ёр ме гарем

بدین صفت که من از هجر یار می‌گریم