Соӣми алдҳр асбкӣ дорам

زاول که نفس ناطقه را از شعاع عقل

Ки бидиҳ рӯз рӯза накушояд

ایزد به لطف خویش و به رحمت بیافرید

Рӯз чун юзи хастаи михсбд

پستان خویش در دهن شاعران نهاد

Шаб чу саги пос дарҳамӣ поед

تا هر کسی به قدر فصاحت همی مکید

Дар рукӯъаст солу маи лекин

وز بهر اینکه دیرتر آمد مجیردین

Гуҳи гуҳӣ дар суҷуд афзоед

شیرش نمانده بود پس اندر دهانْش رید