Хоҳам ки дамӣ дар қадами он писари уфтам

خواهم که دمی در قدم آن پسر افتم

Рух бар кафи поиши нуҳум ва бе хабари уфтам

رخ بر کف پایش نهم و بی خبر افتم

Дигар ба назора нарӯм бар сари роҳаш

دیگر به نظاره نروم بر سر راهش

Тарсам ки шавам бе худ ва бар раҳгузари уфтам

ترسم که شوم بی خود و بر رهگذر افتم

Ҳар чанд ба сад хорем афтода ба роҳаш

هر چند به صد خواریم افتاده به راهش

Он рӯзи мабодо ки ба ҷой дигар уфтам

آن روز مبادا که به جای دگر افتم

Рӯзи аҷал эй бахти маро бар дар ӯ бар

روز اجل ای بخت مرا بر در او بر

Бошад ки бар он хок дар аз пои дроФтм

باشد که بر آن خاک در از پای درافتم

Зингўнаҳ ки аз дида равад ашки дамодам

زینگونه که از دیده رود اشک دمادم

Набӯд аҷаб ар ғарқа ба хӯни ҷигари уфтам

نبود عجب ار غرقه به خون جگر افتم

Шояд ба тараҳҳум кунад он шӯхи нигоҳӣ

شاید به ترحم کند آن شوخ نگاهی

эй ғам мададӣ кун ки азин зортар уфтам

ای غم مددی کن که ازین زارتر افتم

Ҷомигар азингўнаҳи дӯди сайли сиришкам

جامی گر ازینگونه دود سیل سرشکم

Чун хонаи гули зуди зи бунёди броФтм

چون خانه گل زود ز بنیاد برافتم