Бас ки шабҳо давр азон гули хок бар сар ме кунам

بس که شب‌ها دور ازان گل خاک بر سر می‌کنم

Ҳамчуи сабзаи субҳдам аз хоки сар бар ме кунам

همچو سبزه صبحدم از خاک سر بر می‌کنم

Дар чаман май уфтам аз шавқи Рахш дар пои гул

در چمن می‌افتم از شوق رخش در پای گل

Домани гулро зи хуноби ҷигар тар ме кунам

دامن گل را ز خوناب جگر تر می‌کنم

Чун наме байнами қадашро дар чаман бар ёд ӯ

چون نمی‌بینم قدش را در چمن بر یاد او

Май рӯми назораи сарв ва санавбар ме кунам

می‌روم نظاره سرو و صنوبر می‌کنم

Бастаам бо онкии аҳли миллатами дил дар батон

بسته‌ام با آنکه اهل ملتم دل در بتان

Гарчи аз хайли халилами кор озр ме кунам

گرچه از خیل خلیلم کار آزر می‌کنم

Дарди ишқати сохт рӯй хоксоронро чу зар

درد عشقت ساخت روی خاکساران را چو زر

Яъне эксири вуҷӯдами хокро зар ме кунам

یعنی اکسیر وجودم خاک را زر می‌کنم

Чун ту пеши оеи забонро қӯт тақрир нест

چون تو پیش آیی زبان را قوت تقریر نیست

Гарчи ҳрдми сад сухан бо худ муқарар ме кунам

گرچه هردم صد سخن با خود مقرر می‌کنم

Май диҳии ишва ки ҷомии хоссаи ман он туам

می‌دهی عشوه که جامی خاصه من آن توام

Содагии байни кини суханро аз ту бовар мекунам !

سادگی بین کین سخن را از تو باور می‌کنم!