Ту он маӣ ки баради хиҷлати офтоб аз ту

تو آن مهی که برد خجلت آفتاب از تو

Ту он гулӣ ки шавад ғунча дар ниқоб аз ту

تو آن گلی که شود غنچه در نقاب از تو

Дилам ки ишқ бар ӯ сад дар бало бикшод

دلم که عشق بر او صد در بلا بگشاد

Рух умед нтобад ба ҳеҷ боб аз ту

رخ امید نتابد به هیچ باب از تو

Ҳамеша одати шоҳон буд иморати малик

همیشه عادت شاهان بود عمارت ملک

Чаҳ ҳикматаст ки шуд малики дили хароб аз ту

چه حکمت است که شد ملک دل خراب از تو

Аннан сабр шуд аз кафи дарин ҳавас ки гуҳӣ

عنان صبر شد از کف درین هوس که گهی

Расм ба давлати побӯс чун рикоб аз ту

رسم به دولت پابوس چون رکاب از تو

Макун шитоб ба рафтан ки меравад ҷонам

مکن شتاب به رفتن که می رود جانم

Агар чаҳ умрӣ ва набӯд аҷаби шитоб аз ту

اگر چه عمری و نبود عجب شتاب از تو

Ба ҳар салом макун ранҷа дар ҷавоби он лаб

به هر سلام مکن رنجه در جواب آن لب

Ки сад саломи марои баси яке ҷавоб аз ту

که صد سلام مرا بس یکی جواب از تو

Чу қатли ҷомии мискини савоб май доне

چو قتل جامی مسکین ثواب می دانی

Чунон макун ки шавад фӯти ин савоб аз ту

چنان مکن که شود فوت این ثواب از تو