Ҳар сари мӯ бар дили мангар забонӣ доштӣ

هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

Аз ғами ишқи ту фарёд ва фиғонӣ доштӣ

از غم عشق تو فریاد و فغانی داشتی

Бистар роҳат нахоҳам эй хуши он шабҳо ки ман

بستر راحت نخواهم ای خوش آن شبها که من

Бар дарат болини зи хок остонӣ доштӣ

بر درت بالین ز خاک آستانی داشتی

Доштӣ маъзӯри носеҳ бе худӣҳои маро

داشتی معذور ناصح بی خودیهای مرا

Гар чу ман дил дар каф номеҳрбонӣ доштӣ

گر چو من دل در کف نامهربانی داشتی

Сарвро бо қади раънои ту будӣ нисбатӣ

سرو را با قد رعنای تو بودی نسبتی

Гар зи гули рухсор ва аз ғунча даҳоне доштӣ

گر ز گل رخسار و از غنچه دهانی داشتی

Гар ба нақд ҷон тавонистӣ харидани васли дӯст

گر به نقد جان توانستی خریدن وصل دوست

Толиби васли ту будӣ ҳар ки ҷонӣ доштӣ

طالب وصل تو بودی هر که جانی داشتی

Ман ба бемории худ хуш будамигар зонка ту

من به بیماری خود خوش بودمی گر زانکه تو

Гӯшаи чашмӣ ба ҳол нотавонӣ доштӣ

گوشه چشمی به حال ناتوانی داشتی

Бо ду рӯзаи зиндагӣ ҷомӣ нашуд сайр аз ғамат

با دو روزه زندگی جامی نشد سیر از غمت

Ваа чаҳ хуш будӣ ки умр ҷовдонӣ доштӣ

وه چه خوش بودی که عمر جاودانی داشتی