Омад саҳарӣ ба хобами он қурраи айн

آمد سحری به خوابم آن قره عین

Тобони зи ду зулф ӯ ду рухи колқмрин

تابان ز دو زلف او دو رخ کالقمرین

Май рехти зи дидаи ашк ва мегуфт ба ноз

می ریخت ز دیده اشک و می گفت به ناز

Ҷомӣ чунӣ алии мқосоти албин

جامی چونی علی مقاسات البین