Ҳар рӯз ки дар майдони чавгон задани оғозӣ

هر روز که در میدان چوگان زدن آغازی

Баси кас ки кунад пешат чун гӯии срондозӣ

بس کس که کند پیشت چون گوی سراندازی

Дилҳо ба дам Рахшат ҳаст аз раги ҷони баста

دلها به دم رخشت هست از رگ جان بسته

Оянд кашон аз пай ҳар сӯй ки май тозӣ

آیند کشان از پی هر سوی که می تازی

Ушшоқ ба майдонат бозанад ба ҷади сарҳо

عشاق به میدانت بازند به جد سرها

Венаи турфа ки сарбозии пеши ту буд бозӣ

وین طرفه که سربازی پیش تو بود بازی

Аз нанг намесозӣ гӯй аз сармои ҳаргиз

از ننگ نمی سازی گوی از سرما هرگز

Бо тнгдлони гӯйии дории сар носозӣ

با تنگدلان گویی داری سر ناسازی

То хоки сам аспат шуд тоҷ серум ҳастам

تا خاک سم اسپت شد تاج سرم هستم

Аз тоҷўрон яксар бартар ба сарафрозӣ

از تاجوران یکسر برتر به سرافرازی

Ҷуз бар сар ман машкан чавгон ки маро набӯд

جز بر سر من مشکن چوگان که مرا نبود

Чун гӯии дарин маънӣ бо каси сронбозӣ

چون گوی درین معنی با کس سرانبازی

Ҷомии сухани нодир кӣ фаҳм кунад ҳар кас

جامی سخن نادر کی فهم کند هر کس

Он ба ки бидӯзӣ лаб аз нодарраи пардозӣ

آن به که بدوزی لب از نادره پردازی