Ваа ки аз пои дроФкнди ғами он писарам

وه که از پای درافکند غم آن پسرم

Чаҳ бало буд ки перонаи саромад ба серум

چه بلا بود که پیرانه سرآمد به سرم

Ишқ ва перӣ насазад кун мадад эй бахти сиёҳ

عشق و پیری نسزد کن مدد ای بخت سیاه

То ба дӯди ҷигар аз мӯии сифедии бабрам

تا به دود جگر از موی سفیدی ببرم

Ғами он тозаи ҷавон аз ғам перем раҳанд

غم آن تازه جوان از غم پیریم رهاند

Бо ғам ӯ чу ҷавонами ғами перӣ чаҳ хӯрам

با غم او چو جوانم غم پیری چه خورم

Гарчи аз сайри мау соли марои умри гузашт

گرچه از سیر مه و سال مرا عمر گذشت

Омад аз давлат ӯ навбати умр дигарам

آمد از دولت او نوبت عمر دگرم

Пуштам аз меҳнати айёми хамидаи сет вале

پشتم از محنت ایام خمیده ست ولی

Дар раҳи ишқу вафо аз ҳамаи каси росттрм

در ره عشق و وفا از همه کس راستترم

Пари баромади дилам аз хӯни ҷигари ғунчаи сифат

پر برآمد دلم از خون جگر غنچه صفت

Ҷой он дорад агар бар тани худ ҷомаи дирам

جای آن دارد اگر بر تن خود جامه درم

Гуфтамаш зуди з ҷомӣ магзар гуфт ки ман

گفتمش زود ز جامی مگذر گفت که من

Умр ӯем чаҳ аҷаб зонка равон май гузарам

عمر اویم چه عجب زانکه روان می گذرم