Срўрои ман бФри давлати ту

سرورا من بفّر دولت تو

Хоҷаи чархро ғулом кунам

خواجۀ چرخ را غلام کنم

Даст агар дар занам ба фитрокат

دست اگر در زنم به فتراکت

Бар сари осмон лагом кунам

بر سر آسمان لگام کنم

Сояи ?утгар маро диҳад неру

سایه ات گر مرا دهد نیرو

Теғи хуршед дар ниёам кунам

تیغ خورشید در نیام کنم

Ҳимматат гар кунад марои ёрӣ

همّتت گر کند مرا یاری

Зӯр бар чархи нил фом кунам

زور بر چرخ نیل فام کنم

Гар ту дар сояи худам гирӣ

گر تو در سایة خودم گیری

Тарки иқлӣми субҳ ва шом кунам

ترک اقلیم صبح و شام کنم

Чун ки шодӣу ҳимматати нӯшам

چون که شادی و همّتت نوشم

Аз шафақ май зи меҳр ҷом кунам

از شفق می ز مهر جام کنم

Шукри анъоми ту аз он бешаст

شکر انعام تو از آن بیشست

Ки ба тақрири он қиём кунам

که به تقریر آن قیام کنم

Неки доне ки ман ним зи онҳо

نیک دانی که من نیم ز آنها

Ки зи каси орзӯӣ хом кунам

که ز کس آرزوی خام کنم

ё ба аўмиди симу зари ҳаргиз

یا به اومید سیم و زر هرگز

Хизмати ҳеҷ хос ва ом кунам

خدمت هیچ خاص و عام کنم

ё з бебаррагӣ ар бихоҳам мард

یا ز بی برگی ار بخواهم مرد

Бтмъ бар касе салом кунам

بطمع بر کسی سلام کنم

Малики олам агар маро бошад

ملک عالم اگر مرا باشد

Ҳама дар арзи нанг ва ном кунам

همه در عرض ننگ و نام کنم

Ин буд одатам ки то битавон

این بود عادتم که تا بتوان

Зиндагонӣ боҳтром кунам

زندگانی باحترام کنم

Лек агар байнам аз касе Карамӣ

لیک اگر بینم از کسی کرمی

То зем брдрш мақом кунам

تا زیم بردرش مقام کنم

Ваон казу буи мардумӣ ояд

وان کزو بوی مردمی آید

Хизмат ӯ алӣ алдўом кунам

خدمت او علی الدّوام کنم

Караматро ишоратӣ кардам

کرمت را اشارتی کردم

То аз ӯ кори худ бком кунам

تا از او کار خود بکام کنم

Гуфтамашгар ту ёр ман бошӣ

گفتمش گر تو یار من باشی

Ман бар афлок эҳтишом кунам

من بر افلاک احتشام کنم

Чанд навъами зи ту тқозоҳост

چند نوعم ز تو تقاضاهاست

Ибтидои гӯйӣ аз кадом кунам ?

ابتدا گویی از کدام کنم؟

Зикри марсуми аввали оғозам

ذکر مرسوم اوّل آغازم

ё нахустин ҳадис вом кунам

یا نخستین حدیث وام کنم

Карамат гуфт : рўтў фориғ бош

کرمت گفت:روتو فارغ باش

Ҳар ду имрӯзи ман тамом кунам

هر دو امروز من تمام کنم