Ман бебарг аз ту ин як бор

من بی برگ از تو این یک بار

Шох бебарг ва бор ме хоҳам

شاخ بی برگ و بار می خواهم

Хирад ва дар ҳам шикаста бе сабабӣ

خرد و در هم شکسته بی سببی

Дасту пое ҳазор ме хоҳам

دست و پایی هزار می خواهم

Зон дарахтӣ ки дар зимистонҳо

زان درختی که در زمستانها

Миваи орад бабор ме хоҳам

میوه آرد ببار می خواهم

Миваи он дарахти нор буд

میوۀ آن درخت نار بود

Дон ки ман худ чаҳ нор ме хоҳам

دان که من خود چه نار می خواهم

То аз ин лафзи фаҳм он накунӣ

تا از این لفظ فهم آن نکنی

Каз ту дор чанор ме хоҳам

کز تو دار چنار می خواهم

Тахти миррӣх шоҳ ме ҷӯям

تخت مرّیخ شاه می جویم

Асби оташ савор ме хоҳам

اسب آتش سوار می خواهم

Венаи ҳам аз ғоят харӣ манаст

وین هم از غایت خریّ منست

Ки зи гулзор хор ме хоҳам

که ز گلزار خار می خواهم

Мураккаби тунду тези оташ ро

مرکب تند و تیز آتش را

Алафӣ хушгувор ме хоҳам

علفی خوشگوار می خواهم

Дар сарои ман арча ҳаст азиз

در سرای من ارچه هست عزیز

Слтии сахт хор ме хоҳам

صلتی سخت خوار می خواهم

Тару хушк ончӣ ҳаст дар ҳамаи ҳол

تر و خشک آنچه هست در همه حال

Холӣ аз интизор ме хоҳам

خالی از انتظار می خواهم