Зон пас ки ҳазор ғусса хӯрам

زان پس که هزار غصّه خورم

Дар бандагӣати се соли озод

در بندگیت سه سال آزاد

Гуфтам шавадам ҷроити афзӯн

گفتم شودم جرایت افزون

Чун ҳар касро зёдтӣ дод

چون هر کس را زیادتی داد

Афзӯн нашуд ину ончии худ буд

افزون نشد این و آنچه خود بود

Якборагӣ аз қалами биФтод

یکبارگی از قلم بیفتاد

Аз сӯрати ҳоли худ барин шакл

از صورت حال خود برین شکل

Доне ки чаҳ оядам ҳамеи ёд

دانی که چه آیدم همی یاد

Хар рафт ки оварад сарве

خر رفت که آورد سرویی

Новирди сарв ва гӯш биниҳод

ناورد سرو و گوش بنهاد