Гар дар умрии шабӣ ба мо пардозад

گر در عمری شبی به ما پردازد

Венаи ҷон ба лаби расидаро бинавозад

وین جان به لب رسیده را بنوازد

Лаб бар лаб ӯ наҳашта , ногуҳи хуршед

لب بر لب او نهشته ، ناگه خورشید

Бо теғ кашида бар сар мо тозад

با تیغ کشیده بر سر ما تازد