Ҳар дам ки зи оби чашми мо оради ёд

هر دم که ز آب چشم ما آرد یاد

Бар чеҳраи зи дидаи диҷлаи резади Бағдод

بر چهره ز دیده دجله ریزد بغداد

Бо сангдилӣ ҳануз менолад кӯҳ

با سنگدلی هنوز می نالد کوه

Зини дард ки дод ҷони ширини Фарҳод

زین درد که داد جان شیرین فرهاد