Даии субҳдами он ғайрати сарви чаманӣ
دی صبحدم آن غیرت سرو چمنی
Бо ман ба сари киришма аз кибр ва манӣ
با من به سر کرشمه از کبر و منی
намегуфт ба хашм
میگفت به خشم
К-эии мардуми дидаи ту саққои раҳам
کای مردم دیدهٔ تو سقّای رهم
Бози ой ки то хоки раҳами оби занӣ
باز آی که تا خاک رهم آب زنی
Гуфтам ки ба чашм
گفتم که به چشم