эй шудаи моҳи намои дидаи бдхўии маро

ای شده ماه نما دیده بدخوی مرا

Дидае ҳичгаҳи он моҳи ҷафои ҷӯии маро

دیده‌ای هیچ‌گه آن ماه جفاجوی مرا؟

Натавонад ки касеро накушуд бо он рӯй

نتواند که کسی را نکشد با آن روی

Вогузоред ба ман он бути бдхўии маро

واگذارید به من، آن بت بدخوی مرا

Аррагар аз паии он рӯй ниҳандам бар сар

اره گر از پی آن روی نهندم بر سر

Шона Эй донам ков рост кунад мӯии маро

شانه‌ای دانم کاو راست کند موی مرا

Гуфтам ин сар ба яке зарбат чавгон бинавоз

گفتم این سر به یکی ضربت چوگان بنواز

Гуфт хоҳӣ ки ту маъзул кунӣ гӯии маро

گفت خواهی که تو معزول کنی گوی مرا

Тарсам аз буии дили сӯхта нохуш гардад

ترسم از بوی دل سوخته ناخوش گردد

Май расонӣ ба вай , эй боди сабои буии маро

می‌رسانی به وی، ای باد صبا، بوی مرا؟

Шуд зи ман сӯхтаи халқӣу зи дӯди дили ман

شد ز من سوخته خلقی و ز دود دل من

Оташӣ гирад ҳар рӯзи сари кӯии маро

آتشی گیرد هر روز سر کوی مرا

Гуфтӣ афтодаи бимон бар дар ман , чун хезам ?

گفتی افتاده بمان بر در من، چون خیزم؟

Хоки нохӯрда ҳануз ин сару паҳлавии маро

خاک ناخورده هنوز این سر و پهلوی مرا

Бскаҳ гиряд зи ғамат рӯй ба зонуи хусрав

بس‌که گرید ز غمت، روی به زانو خسرو؛

Бим зангор шуд ойӣнаи зонуии маро

بیم زنگار شد آیینه زانوی مرا