Зад сафирии мурғи ҷони болои арш
زد صفیری مرغ جان بالای عرش
Кард мишкӣн аз нафаси симои арш
کرد مشکین از نفس سیمای عرش
Хонд бар дили як варақи оёти ишқ
خواند بر دل یک ورق آیات عشق
Гашти дили сармасти таслимоти ишқ
گشت دل سرمست تسلیمات عشق
Дилбари тарсои хумор ва ме зада
دلبر ترسا خمار و می زده
Шуд гулобӣ зад ба роҳи майкада
شد گلابی زد به راه میکده
Ишва Эй зад наргиси мастона ро
عشوه ای زد نرگس مستانه را
Ҳалқа зад ногуҳ дар майхона ро
حلقه زد ناگه در میخانه را
Соқӣ омад об май бар маст зад
ساقی آمد آب می بر مست زد
Мутриб омад бар раги дил даст зад
مطرب آمد بر رگ دل دست زد
Бозам аз май соқии рӯҳонӣон
بازم از می ساقی روحانیان
[ баради моро то ] дар пери Муғон
[برد ما را تا] در پیر مغان
Бозам аз неи мутриби девони ишқ
بازم از نی مطرب دیوان عشق
Даст дил бигирифт то айвони ишқ
دست دل بگرفت تا ایوان عشق
Боз шуд ширин ба шукри хандаи зан
باز شد شیرین به شکر خنده زن
Тоза шуд доғи дарун кӯҳ кун
تازه شد داغ درون کوه کن
Мӯсои ҷон боз шуд бар таври ишқ
موسی جان باز شد بر طور عشق
Ҷома ӣ ҷон пора шуд аз нури ишқ
جامه ی جان پاره شد از نور عشق
Дод Лайлии сунбули мишкӣн ба бод
داد لیلی سنبل مشکین به باد
Бози маҷнӯн дар биёбони сари ниҳод
باز مجنون در بیابان سر نهاد
Бози қамарии сар ба сар дастон кашид
باز قمری سر به سر دستان کشید
Вази нафири ишқ , ноӣ худ дарид
وز نفیر عشق، نای خود درید
Боз шуд гули бонги булбул дар чаман
باز شد گل بانگ بلبل در چمن
Тоза шуд ишқи гулаш дар ҷону тан
تازه شد عشق گلش در جان و تن
Боз шуд ҷон « вафое » нағмаи гӯ
باز شد جان «وفایی» نغمه گو
Дар фироқи дилбари гули рангу бӯ
در فراق دلبر گل رنگ و بو
Ҷони нисори қиблаи абрӯии ишқ
جان نثار قبله ابروی عشق
Банда ӣ зуннори зулфи з рӯй ишқ
بنده ی زنار زلف ز روی عشق
Ҳалқа дар гӯш дар пери Муғон
حلقه در گوش در پیر مغان
Занад хон мазҳаби оҳу фиғон
زند خوان مذهب آه و فغان
Қамарии ошуфта бар болои сарв
قمری آشفته بر بالای سرو
Сархушу мадҳуши рафтори тзрў
سرخوش و مدهوش رفتار تذرو
Нағмаи пардознигор ҷанги соз
نغمه پرداز نگار جنگ ساز
Масти саҳбои бути ошиқи навоз
مست صهبای بت عاشق نواز
Доғдори чини зулфи дӯстон
داغدار چین زلف دوستان
Тӯтӣ ҳиҷр омад аз Ҳиндӯстон
طوطی هجر آمد از هندوستان
Мутриби хуши нағма ӣ девони гул
مطرب خوش نغمه ی دیوان گل
Булбули хунини дил хуш хон гул
بلبل خونین دل خوش خوان گل
Ошиқи шайдо « вафое » дам ба дам
عاشق شیدا «وفایی» دم به دم
Хуш навое дод андари субҳдам
خوش نوایی داد اندر صبحدم
К-эии насими манзили ҷонони ман
کای نسیم منزل جانان من
Марҳабо эй ғмгсори ҷони ман
مرحبا ای غمگسار جان من
эй аниси гулшану бустони дӯст
ای انیس گلشن و بستان دوست
Марҳабо эй пайки муштоқони дӯст
مرحبا ای پیک مشتاقان دوست
эй сабои дасти ману домони ту
ای صبا دست من و دامان تو
Ҷони ман бодои фидои ҷони ту
جان من بادا فدای جان تو
Ҳўрёнаҳ май хиромӣ ҳар замон
حوریانه می خرامی هر زمان
Бар сафи насрину гули домани кашон
بر صف نسرین و گل دامن کشان
Тӯдаи тӯдаи анбари афшони бинмт
توده توده عنبر افشان بینمت
Дастаи дастаи гул ба домони бинмт
دسته دسته گل به دامان بینمت
ё ба гулзори хато рӯ карда Эй
یا به گلزار خطا رو کرده ای
Нофа ӣ машк ғизол оварда Эй
نافه ی مشک غزال آورده ای
ё гулистонро шабихун карда Эй
یا گلستان را شبیخون کرده ای
Ғорати атр гулистон карда Эй
غارت عطر گلستان کرده ای
ё ба бозии боғбони хулд буд
یا به بازی باغبان خلد بود
Торӣ аз гесуӣ ҳуронаш гушӯд
تاری از گیسوی حورانش گشود
ё гузорӣ кардае дар кӯии ёр
یا گذاری کرده ای در کوی یار
Кин чунин анбар фишонӣ борбор
کاین چنین عنبر فشانی باربار
Зинда кардӣ ҷони муштоқони дӯст
زنده کردی جان مشتاقان دوست
Гар на анфоси масеҳо , ин чаҳ буд ?
گر نه انفاس مسیحا، این چه بود؟
Чун туе дар базми ҷонони додрас
چون تویی در بزم جانان دادرس
Ошиқонро [ андакии ҳам ] дод рас
عاشقان را [اندکی هم] داد رس
Рӯй кун дар кӯча ӣ он длстон
روی کن در کوچه ی آن دلستان
Аз ман девонаи пайғомии расон
از من دیوانه پیغامی رسان
Бӯсае зан бар дару девори ёр
بوسه ای زن بر در و دیوار یار
Атр созӣ кун ту дар гулзори ёр
عطر سازی کن تو در گلزار یار
Зинҳор оҳистаи шӯи андари ҳисор
زینهار آهسته شو اندر حصار
То нагирад зулфи ҷононми ғубор
تا نگیرد زلف جانانم غبار
Кандарин байти ҳарами сайдам ба ноз
کاندرین بیت حرم صیدم به ناز
намекунад бозича бо зулфи дароз
می کند بازیچه با زلف دراز
Дилбарии бинӣ ба ҳасани ороста
دلبری بینی به حسن آراسته
Абрӯонаш чун маи нави коста
ابروانش چون مه نو کاسته
Хол дорад ҳиндӯонаи машки ноб
خال دارد هندوانه مشک ناب
Зулф дорад зангӣонаи пари зтоб
زلف دارد زنگیانه پر زتاب
Меҳру маи ойӣнаи дор рӯй ӯ
مهر و مه آیینه دار روی او
Муштарии пои баста дар гесуӣ ӯ
مشتری پا بسته در گیسوی او
Як тибқи гули баста бар сарви равон
یک طبق گل بسته بر سرو روان
Як қадаҳ мекарда андари норавон
یک قدح می کرده اندر ناروان
Туррае мишкӣн бирав овехта
طره ای مشکین برو آویخته
Сунбулу насрин ба ҳам омехта
سنبل و نسرین به هم آمیخته
Ҳар ду зулфаши соябони меҳру моҳ
هر دو زلفش سایبان مهر و ماه
Оҳӯонро соя ӣ зулфаши паноҳ
آهوان را سایه ی زلفش پناه
Ҳалқа дар гӯши лабаши лаъл ӣмон
حلقه در گوش لبش لعل یمان
Банда ӣ зулфи сиёҳаши зимрон
بنده ی زلف سیاهش ضیمران
Ғамзааш аз абрувони хӯни резтар
غمزه اش از ابروان خون ریزتر
Нашутур мижгони зи ханҷари тезтар
نشتر مژگان ز خنجر تیزتر
Бар раги дили ғамза ӣ ӯ нештар
بر رگ دل غمزه ی او نیشتر
Хастагонро ханда ӣ ӯ гули шукр
خستگان را خنده ی او گل شکر
Ҳашта дар зулфи сияҳи саҳари ҳалол
هشته در زلف سیه سحر حلال
Карда дар танги шукри оби зулол
کرده در تنگ شکر آب زلال
Ашки зораши оби ҳайвони пурвирд
اشک زارش آب حیوان پرورد
Оби ҳайвонаши дилу ҷони пурвирд
آب حیوانش دل و جان پرورد
[ авди холаш бар ] рухи афрӯхта
[عود خالش بر] رخ افروخته
Авд тар бошад бар оташи сӯхта
عود تر باشد بر آتش سوخته
Зулматасту оҳ аз тобу табаш
ظلمت است و آه از تاب و تبش
Ҳам чу гирдоби Сикандари ғабғабаш
هم چو گرداب سکندر غبغبش
Чун Хизр ваон холи ҳиндӯи насабаш
چون خضر وان خال هندو نسبش
Май намояди оби ҳайвон дар лабаш
می نماید آب حیوان در لبش
Офати имон ба зулфи анбарин
آفت ایمان به زلف عنبرین
Ғорати ҷон аз ду лаъли шаккарин
غارت جان از دو لعل شکرین
Сӯраташи таъна ба шукр ме занад
صورتش طعنه به شکر می زند
Оташи андари ҷон озар ме занад
آتش اندر جان آذر می زند
Чашми банд наргисаш ангехта
چشم بند نرگسش انگیخته
Хӯни ошиқро ба мижгони рехта
خون عاشق را به مژگان ریخته
Қад нагӯям қоматӣ чун нахли тавр
قد نگویم قامتی چون نخل طور
Рух нахонам оризии сад лмъаҳи нур
رخ نخوانم عارضی صد لمعه نور
Саркашу сармасту тунду шӯху шнг
سرکش و سرمست و تند و شوخ و شنگ
Панҷа аз хӯни азизони лолаи ранг
پنجه از خون عزیزان لاله رنگ
Бар сар ҳавзаст чун як шуълаи нур
بر سر حوض است چون یک شعله نور
Бар лаби кавсари хиромони ҳам чу ҳур
بر لب کوثر خرامان هم چو حور
Лаби гулу болои гулу гули ранг ва бӯ аст
لب گل و بالا گل و گل رنگ و بو است
Гар наме доне « глндом » ман ӯ аст
گر نمی دانی «گلندام» من او است
Қибла ӣ ҷон « вафое » рӯй ӯ
قبله ی جان «وفایی» روی او
Каъба ӣ дил аз ду олами кӯй ӯ
کعبه ی دل از دو عالم کوی او
Шона кун зулфи сиёҳаш бо адаб
شانه کن زلف سیاهش با ادب
Даври дор аз хоки роҳаш бо адаб
دور دار از خاک راهش با ادب
Саҷдае бар бар қаду болой ӯ
سجده ای بر بر قد و بالای او
Арза Эй кун аз ман шайдоӣ ӯ
عرضه ای کن از من شیدای او
К-эии шукри лаб , дилбари айёри ман
کای شکر لب، دلبر عیار من
эй ситамгар , тунди ху , дилдори ман
ای ستم گر، تند خو، دلدار من
К-эии бад-ӣни боло , балои марду зан
کای بدین بالا، بلای مرد و زن
К-эии ду чашмати моя ӣ сад макру фан
کای دو چشمت مایه ی صد مکر و فن
К-эии бад-ӣни ҳасани малики рашки парӣ
کای بدین حسن ملک رشک پری
Дилбар бебоку ёри срсрӣ
دلبر بی باک و یار سرسری
Ман ҳам аз хайли шаҳидони туам
من هم از خیل شهیدان توام
Қамарии сарви хиромони туам
قمری سرو خرامان توام
Бо ду наргис то зи дастами барда Эй
با دو نرگس تا ز دستم برده ای
Бода ӣ нохӯрда мастам карда Эй
باده ی ناخورده مستم کرده ای
Доғдори холи ҳиндӯӣ ту кард
داغدار خال هندوی تو کرد
Бе қарори зулфу абрӯӣ ту кард
بی قرار زلف و ابروی تو کرد
То ниҳодам дар паии зулфи ту сар
تا نهادم در پی زلف تو سر
Нест ҷузи савдои марои корӣ дигар
نیست جز سودا مرا کاری دگر
Гулбуни ширин ба ҷони прўрдмш
گلبن شیرین به جان پروردمش
Ҳам чу булбули ҷон ба қурбон кардамаш
هم چو بلبل جان به قربان کردمش
Тунди бодии ногаҳон саҳарӣ намӯд
تند بادی ناگهان سحری نمود
Он гули навруста аз дастами рабӯд
آن گل نورسته از دستم ربود
Умри чандини соларо додам ба бод
عمر چندین ساله را دادم به باد
То Ғаззолии маст дар домам фитод
تا غزالی مست در دامم فتاد
Қибла кардам длгшои абрӯӣ ӯ
قبله کردم دلگشا ابروی او
Аз дилу ҷони банда ӣ ҳиндӯӣ ӯ
از دل و جان بنده ی هندوی او
Он чунон маст нигоҳам карда буд
آن چنان مست نگاهم کرده بود
То шудам ҳушёри шераши барда буд
تا شدم هشیار شیرش برده بود
Ғмгсори хеши сарвии доштам
غمگسار خویش سروی داشتم
Дар хиромидани тзрўиии доштам
در خرامیدن تذرویی داشتم
Кардамаш парварда аз хӯни ҷигар
کردمش پرورده از خون جگر
Обёрӣ кардам аз ашки басар
آبیاری کردم از اشک بصر
Аз ман дилдода чун ваҳшӣ рамед
از من دلداده چون وحشی رمید
Оқибат аз бевафое сар кашид
عاقبت از بی وفایی سر کشید
Булбул рӯй ту будам рӯзу шаб
بلبل روی تو بودم روز و شب
Рӯ ба рӯи сина ба синаи лаб ба лаб
رو به رو سینه به سینه لب به لب
Қиблаи гоҳами тоқи абрӯии ту буд
قبله گاهم طاق ابروی تو بود
Бӯсаи гоҳами чашми ҷодӯии ту буд
بوسه گاهم چشم جادوی تو بود
Даст дар гардан ба ҳам бозии кунон
دست در گردن به هم بازی کنان
Бӯса мекардам азон лаъли лабон
بوسه می کردم ازان لعل لبان
Чашми бинои марои бурданди нур
چشم بینای مرا بردند نور
То ба якбор аз миннат карданд давр
تا به یکبار از منت کردند دور
Чашми захмии ногуҳ аз мо кор кард
چشم زخمی ناگه از ما کار کرد
Офтоби бахти моро тор кард
آفتاب بخت ما را تار کرد
Давр карданд аз ман он ёри маро
دور کردند از من آن یار مرا
эй худо гирад сабаби кори маро
ای خدا گیرد سبب کار مرا
Ошиқам кардӣ ба он чашми сиёҳ
عاشقم کردی به آن چشم سیاه
Аз нигоҳии дайну дили барадии зи роҳ
از نگاهی دین و دل بردی ز راه
Сӯии чашм [ эй ту эй ҷонон ] ман
سوی چشم [ای تو ای جانان] من
Раҳматӣ бар дард бе дармони ман
رحمتی بر درد بی درمان من
То чаҳ шуд он меҳрбониҳои ту
تا چه شد آن مهربانی های تو
Ваон ҳамаи ширини забониҳои ту
وان همه شیرین زبانی های تو
Чашм дорам каз ғам озодам кунӣ
چشم دارم کز غم آزادم کنی
Бо нигоҳии як раҳе шодам кунӣ
با نگاهی یک رهی شادم کنی
Бар « вафое » бевафое то ба кӣ ?
بر «وفایی» بی وفایی تا به کی؟
эй дили ором ! он ҷудоӣ то ба кӣ ?
ای دل آرام! آن جدایی تا به کی؟
Не ғалат гуфтам ки хуршед ҳудо аст
نی غلط گفتم که خورشید هدی است
Талъаташи ойӣна ӣ нур худост
طلعتش آیینه ی نور خداست
Гулбунӣ аз боғи тоҳои нозанин
گلبنی از باغ طه نازنین
Қутби олами фахри оли ёءу син
قطب عالم فخر آل یاء و سین
Гар ба дилҳо сикка ӣ огоҳӣ аст
گر به دل ها سکه ی آگاهی است
Моҳ то моҳӣ Убайдуллоҳӣ аст
ماه تا ماهی عبیداللهی است
Матлаъи нури худо то ғоятӣ
مطلع نور خدا تا غایتی
Офтоб аз акси рӯйиши оятӣ
آفتاب از عکس رویش آیتی
Хандааш мушкили гшо , мӯъҷизи низом
خنده اش مشکل گشا، معجز نظام
Аз паии дили мурдагон « яҳёи алъзом »
از پی دل مردگان «یحیی العظام»
Абрӯаш аз « қоби қавсин » бо хабар
ابروش از «قاب قوسین» با خبر
Рӯйиш аз оёт «у аншқи алқмр »
رویش از آیات «و انشق القمر»
Нафаси бадро он чаҳ чашми маст ӯ аст
نفس بد را آن چه چشم مست او است
« зўи алФқори ҳайдар » ӣ дар даст ӯ аст
«ذو الفقار حیدر» ی در دست او است
Абрӯаш дар қалби нафаси куфри кор
ابروش در قلب نفس کفر کار
Оят « лои сайфи алои зулфиқор »
آیت «لا سیف الا ذوالفقار»
Тоҷдори хитта ӣ фақру фано
تاجدار خطه ی فقر و فنا
Шаҳсавори арса ӣ фахру Гана
شهسوار عرصه ی فخر و غنا
Муршидӣ каз илтифоти як нигоҳ
مرشدی کز التفات یک نگاه
Ҷом ҷам созад дилу ҷони сиёҳ
جام جم سازد دل و جان سیاه
Хоҷагонро банда дар ҳар ду саро
خواجگان را بنده در هر دو سرا
Бандагонро хоҷа ӣ мшгли гшо
بندگان را خواجه ی مشگل گشا
Аз ҷамолаши нури мутлақ равшан аст
از جمالش نور مطلق روشن است
Зини сабаби нури дилу ҷон ман аст
زین سبب نور دل و جان من است
То арӯси шаръи азу зевар гирифт
تا عروس شرع ازو زیور گرفت
Дид Аҳмади равнақӣ дигар гирифт
دید احمد رونقی دیگر گرفت
Ҳар ки набӯд чун сегон хок дараш
هر که نبود چون سگان خاک درش
Саг аз ӯ ба , хоки олам бар сараш
سگ از او به، خاک عالم بر سرش
Дар Самарқанди лабаш мӯъҷиз намост
در سمرقند لبش معجز نماست
Ореи ореи хоҷа ӣ аҳрори мост
آری آری خواجه ی احرار ماست
эй чароғи хилвати сидқу сафо
ای چراغ خلوت صدق و صفا
эй фироқи сина ӣ аҳли вафо
ای فراغ سینه ی اهل وفا
Шаби чароғ рӯй ту бар ҳар ки тофт
شب چراغ روی تو بر هر که تافت
Дар сиёҳии оби ҳайвон дида ёфт
در سیاهی آب حیوان دیده یافت
Ҳаст сарви қоматати тўбои шабиҳ
هست سرو قامتت طوبا شبیه
Сояаш « тӯбои лмни дахли фӣа »
سایه اش «طوبی لمن دخل فیه»
Дили гирифтори балои ишқ ту аст
دل گرفتار بلای عشق تو است
Ҷони шаҳиди Карбалои ишқи тўост
جان شهید کربلای عشق تواست
Бас ки аз дили мавҷи хӯн афшонда ам
بس که از دل موج خون افشانده ام
Дар миёни обу оташ монда ам
در میان آب و آتش مانده ام
Дида Эй дорам пар аз хуноби ноб
دیده ای دارم پر از خوناب ناب
Синае чун ҷони муштоқони кабоб
سینه ای چون جان مشتاقان کباب
Дида бар дарёии хӯн тӯфон зада
دیده بر دریای خون طوفان زده
Сина аз аз сӯзи даруни оташкада
سینه از از سوز درون آتشکده
Рӯят аз гулзори чини машки хутан
رویت از گلزار چین مشک ختن
Мӯят аз машки ?хитои сад хутан
مویت از مشک خطای صد ختن
Бо сабо бифирист азон гули даста Эй
با صبا بفرست ازان گل دسته ای
Ва аз насими атри сунбули баста Эй
و از نسیم عطر سنبل بسته ای
Мо зиёдаи ғмгсор овора ем
ما زیاده غمگسار آواره ایم
Дар ғарибӣ бекас ва бечора ем
در غریبی بی کس و بی چاره ایم
Мо зи доғи зулфи зиндон дида ем
ما ز داغ زلف زندان دیده ایم
Меҳнати шоми ғарибон дида ем
محنت شام غریبان دیده ایم
Он чаҳ дар роҳи ғарибон мунзавӣ аст
آن چه در راه غریبان منزوی است
Гар билразад арши аъзам давр нест
گر بلرزد عرش اعظم دور نیست
Ҳақи зоти он худованди азим
حق ذات آن خداوند عظیم
Ки буд бар бандагони худ раҳим
که بود بر بندگان خود رحیم
Ҳақи он исмӣ ки бар лавҳ аз қалам
حق آن اسمی که بر لوح از قلم
Аз шарофат ибтидо омад рақам
از شرافت ابتدا آمد رقم
Ҳақи он нурӣ ки [ омад дар ҷаҳот ]
حق آن نوری که [آمد در جهات]
Ғулғула пайдо шуд андари коинот
غلغله پیدا شد اندر کائنات
Бо худоиҳо ки буд аз бе худӣ
با خدایی ها که بود از بی خودی
Нолаҳои « мо ърФно » ме задӣ
ناله های «ما عرفنا» می زدی
Ҷисми пок аз бандагии пари нола буд
جسم پاک از بندگی پر ناله بود
Ҷон навой « мо ърФно » май сурӯд
جان نوای «ما عرفنا» می سرود
Ҳақи рӯҳи он далели алмрслин
حق روح آن دلیل المرسلین
Фахри одам , раҳмаи ллъолмин
فخر آدم، رحمة للعالمین
Ҳақи он нурӣ ки аз абри қадам
حق آن نوری که از ابر قدم
Гашти аршу курсӣу лавҳу қалам
گشت عرش و کرسی و لوح و قلم
Ҳақи он рӯҳонӣоне бо ҳам анд
حق آن روحانیانی با هم اند
Ки ба ҷони ҳмоли арш аъзам анд
که به جان حمال عرش اعظم اند
Ҳақи ҷони ҷумла ӣ пайғамбарон
حق جان جمله ی پیغمبران
Бар тариқи ҳақи далели бандагон
بر طریق حق دلیل بندگان
Ҳақи рӯҳи хоҷагони Нақшбанд
حق روح خواجگان نقشبند
Вораҳон ҷони вафоеро зи банд
وارهان جان وفایی را ز بند
Пои банди нафаси но фармон шудам
پای بند نفس نا فرمان شدم
Зери бори зиллат ва исён шудам
زیر بار ذلت و عصیان شدم
Ҳимматӣ кун шод кун аз раҳматам
همتی کن شاد کن از رحمتم
Дасти дили гир ва бар ор аз зулматам
دست دل گیر و بر آر از ظلمتم
Ҷӯши зани дарёии раҳматро дамӣ
جوش زن دریای رحمت را دمی
Дардмандонро бибахшо марҳамӣ
دردمندان را ببخشا مرهمی
Даст дил бигушоу чашм сар бабанд
دست دل بگشا و چشم سر ببند
Илтифотӣ кун ба ҷони дардманд
التفاتی کن به جان دردمند
Даст бигушо дар ҳузури кибриё
دست بگشا در حضور کبریا
Лаб биҷунбон дар мақоми илтиҷо
لب بجنبان در مقام التجا
К-эии худованди хатои бахши Карим
کای خداوند خطا بخش کریم
эй худои поку додари раҳим
ای خدای پاک و دادار رحیم
Бигузар аз ҷурм « вафое » ҳар чаҳ ҳаст
بگذر از جرم «وفایی» هر چه هست
Пас ба ҳасани ахттомши гири даст
پس به حسن اختتامش گیر دست