Дар бустони дӯш аз ғаму шевани хеш

در بستان دوش از غم و شیون خویش

Май гаштам ва мегиристам бар тани хеш

می‌گشتم و می‌گریستم بر تن خویش

Омад гули сурх ва чок зад домани хеш

آمد گل سرخ و چاک زد دامن خویش

Ва олуд ба ашками ҳамаи пероҳани хеш

و آلود به اشکم همه پیراهن خویش