Меҳмон ман омад он бут ва кард тараб

مهمان من آمد آن بت و کرد طرب

Шухӣ ки дар ӯ ҳаме бимонадам ба аҷаб

شوخی که در او همی بماندم به عجب

Чун наргис ва гул набаст на рӯз на шаб

چون نرگس و گل نبست نه روز نه شب

Аз назораи ду чашм ва аз хандаи ду лаб

از نظاره دو چشم و از خنده دو لب