Бхўости коғазу бардошти оннигор қалам

بخواست کاغذ و برداشت آن نگار قلم

Мисли сӯрати худро бирав кашид рақам

مثل صورت خود را برو کشید رقم

Чунон нигошт ту гуфтӣ ки коғази оина буд

چنان نگاشت تو گفتی که کاغذ آینه بود

Падеди гашт дар ӯ рӯй он бадеъи санам

پدید گشت در او روی آن بدیع صنم

Қалам чу сӯрат ӯ дид шуд бар ӯ ошиқ

قلم چو صورت او دید شد بر او عاشق

зи чашм хеш баборед ҳамчуи борони нам

ز چشم خویش ببارید همچو باران نم

Гуҳии зи меҳри ббўсидши он лаб чу ақиқ

گهی ز مهر ببوسیدش آن لب چو عقیق

Гуҳӣ ба меҳри дроўихт зон ду зулф ба хам

گهی به مهر درآویخت زان دو زلف به خم

Чу ман навону хурушону зарду лоғари гашт

چو من نوان و خروشان و زرد و لاغر گشت

Ҳазина кард бар ӯ ҳар чаҳ чиз дошт қалам

هزینه کرد بر او هر چه چیز داشت قلم

Чу чеҳра бикшод он дилрабои сӯрат ро

چو چهره بگشاد آن دلربای صورت را

Падед кард зи шингарф ҳар чаҳ бади мубҳам

پدید کرد ز شنگرف هر چه بد مبهم

Қалам занда ҳиҷронаш хӯн гирист ҳаме

قلم ز انده هجرانش خون گریست همی

Бдонгҳӣ ки ҷудо хостанд гашт аз ҳам

بدانگهی که جدا خواستند گشت از هم