Хуш онкӣ бипурсӣ дили девонаи мо ро

خوش آنکه بپرسی دل دیوانه ما را

Обод кунӣ гӯшаи вайронаи мо ро

آباد کنی گوشه ویرانه ما را

Бо онкии бпрсидни мо омада , мардем

با آنکه بپرسیدن ما آمده، مردیم

Коёи зкаҳи пурсидаи раҳи хонаи мо ро

کآیا زکه پرسیده ره خانه ما را

Бо ғайри нишинӣ ва фиристӣ зи паии мо

با غیر نشینی و فرستی ز پی ما

Он кас ки надонад раҳи кошонаи мо ро

آن کس که نداند ره کاشانه ما را

Он шохи гул аз хандаи фузуни сохт ба маҷлис

آن شاخ گل از خنده فزون ساخت به مجلس

Шармандагии гӯшаи вайронаи мо ро

شرمندگی گوشه ویرانه ما را

Аз бас ки шавад боиси навмидии ушшоқ

از بس که شود باعث نومیدی عشاق

Хоҳам ки касе нашунӯд афсонаи мо ро

خواهم که کسی نشنود افسانه ما را

Майлӣ ба ҷунун шуҳра чунонем , ки Тифлон

میلی به جنون شهره چنانیم، که طفلان

Пурсанади зи мардуми раҳи кошонаи мо ро

پرسند ز مردم ره کاشانه ما را