Устод абдурраҳмон гуфт , кӣ мақарии шайх буд , кӣ дар он вақт кӣ шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи бншобўр буд яке ба наздик шайх омад ва гуфт мардии ғарибам , бад-ӣн шаҳр даромадаму ҳамаи шаҳри сят ва овоза шумосту туро кароматҳои бисёраст акнӯн аз он яке бинмоӣ . Шайх гуфт бомл будем , яке ба наздики бўолъбоси қассоб дар омад ва ҳамин савол кард , шайх бўолъбос гуфт менабинӣ он чист кӣ он на каромотаст ончи онҷои бинии писари қассобӣ буд ки аз падари қассобии омухт , чизе бадв намуданд ва ӯро брбўднд , ба Бағдод тохтанд , пери шблӣ ӯро ба Макка фиристод ва аз Макка ба Мадина фиристод ва аз Мадина ба байти алмуқаддас , Хизрро бадв намуданд ва дар дил Хизр афганданд то инро қабул кард ва суҳбат афтоду ӣнҷои бози оўрдўи олимиро рӯй буи оварад то аз хроботҳо меоянд ва аз зулматҳо безор май шўндў тавба мекунанд ва аз атрофи олам сӯхтагон меоянду азмо ӯро май ҷӯянд , каромат беш аз ин буд ? пас гуфт кароматӣ май бояд дар вақт кӣ байнам , гуфт нек бибин на карам ӯст ки фарзанди бзкширо дарсадр бузургон бинишонанд ва ба замин фурӯ нашаваду девор бар вай науфтад ва ин хона бар вай фурӯ наёяд ? бемалику мол вилоят дорад , беолату касб рӯзӣ хӯрду халқро бихӯранд , ин ҳама на каромотаст ? онгаҳ шайх мо гуфт эй ҷўомрди моро бо ту ҳамон афтод ки вайро . Ин мард гуфт ё шайхи ман аз ту каромоти ту май талабами ту аз шайхи бўолъбос май гӯйӣ ? шайх гуфт ҳаркии бҷмлаҳи Каримро гардад ҳамаи ҳаракоти ваии Каримро гардад пас табассум кард ва бигуморед ва гуфт :

استاد عبدالرحمن گفت، کی مقری شیخ بود، کی در آن وقت کی شیخ قدس اللّه روحه العزیز بنشابور بود یکی به نزدیک شیخ آمد و گفت مردی غریبم، بدین شهر درآمدم و همه شهر صیت و آوازۀ شماست و ترا کرامتهای بسیارست اکنون از آن یکی بنمای. شیخ گفت بآمل بودیم، یکی به نزدیک بوالعباس قصاب در آمد و همین سؤال کرد، شیخ بوالعباس گفت می‌نبینی آن چیست کی آن نه کراماتست آنچ آنجا بینی پسر قصابی بود که از پدر قصابی آموخت، چیزی بدو نمودند و او را بربودند، به بغداد تاختند، پیر شبلی او را به مکه فرستاد و از مکه به مدینه فرستاد و از مدینه به بیت المقدس، خضر را بدو نمودند و در دل خضر افگندند تا این را قبول کرد و صحبت افتاد و اینجا باز آوردو عالمی را روی بوی آورد تا از خراباتها می‌آیند و از ظلمتها بیزار می‌شوندو توبه می‌کنند و از اطراف عالم سوختگان می‌آیند و ازما او را می‌جویند، کرامت بیش از این بود؟ پس گفت کرامتی می‌باید در وقت کی بینم، گفت نیک ببین نه کرم اوست که فرزند بُزکُشی را درصدر بزرگان بنشانند و به زمین فرو نشود و دیوار بر وی نیفتد و این خانه بر وی فرو نیاید؟ بی‌ملک و مال ولایت دارد، بی‌آلت و کسب روزی خورد و خلق را بخوراند، این همه نه کراماتست؟ آنگه شیخ ما گفت ای جوامرد ما را با تو همان افتاد که وی را. این مرد گفت یا شیخ من از تو کرامات تو می‌طلبم تو از شیخ بوالعباس می‌گویی؟ شیخ گفت هرکه بجمله کریم را گردد همۀ حرکات وی کریم را گردد پس تبسم کرد و بگمارید و گفت:

Пас шайх гуфт чўбндаҳро пок гирданд ҳаракоту саканоту қолату ҳолати он бандаи ҳамаи каромот буду слии аллоҳи алии Муҳамаду ?алаи аҷмъин .

پس شیخ گفت چوبنده را پاک گرداند حرکات و سکنات و قالت و حالت آن بنده همه کرامات بود و صلی اللّه علی محمد و آله اجمعین.