Овардаанд кӣ шайхи рӯзӣ дар ншобўр бо ҷамъӣ бисёр бкўиӣ май рафтанд , зании пораи хокистар аз боми миндохт , баъзе аз он бар ҷома шайх афтод , шайх аз он мутаъассир нагашт . Ҷамъ дар изтироб омаданд ва хостанд кӣ ҳаракатӣ кунанд бо соҳиби хона . Шайх мо гуфт ором гиред ! касе кӣ мустуҷиби оташ буд бо ӯ бхокстр қаноат кунанд , бисёр шукр воҷиб ояд . Ҷумлаи ҷамъро вақти хуши гашт ва ҳеҷ озорӣ ба касе нарасониданд ва бисёр бигиристанд .

آورده‌اند کی شیخ روزی در نشابور با جمعی بسیار بکویی می‌رفتند، زنی پارۀ خاکستر از بام مینداخت، بعضی از آن بر جامۀ شیخ افتاد، شیخ از آن متأثر نگشت. جمع در اضطراب آمدند و خواستند کی حرکتی کنند با صاحب خانه. شیخ ما گفت آرام گیرید! کسی کی مستوجب آتش بود با او بخاکستر قناعت کنند، بسیار شکر واجب آید. جملۀ جمع را وقت خوش گشت و هیچ آزاری به کسی نرسانیدند و بسیار بگریستند.