Хоҷаи бўбкр мؤдб гуфт ки рӯзии шайх бо хатиби кӯфӣ суханӣ мегуфт оҳиста , пас рӯй сӯй ман кард ва гуфт май шунӯдӣ ки чаҳ май гуфтем ? гуфтам на . Шайх гуфт май гуфтем : алъҷзи аҷзони алтўонии фии аламри азои амкни волҷди фии талабаи азоФот ва дар он соъат кӣ шайхи ин сухан мегуфт қўоли ин мисроъ мехонд : влотсқнии сарои азои амкни алҷҳр .

خواجه بوبکر مؤدب گفت که روزی شیخ با خطیب کوفی سخنی می‌گفت آهسته، پس روی سوی من کرد و گفت می‌شنودی که چه می‌گفتیم؟ گفتم نه. شیخ گفت می‌گفتیم: العجزُ عجزان التوانی فی الامر اِذا امکن والجد فی طلبه اذافات و در آن ساعت کی شیخ این سخن می‌گفت قوّال این مصراع می‌خواند: ولاتسقنی سراً اذا امکن الجهر.