Шайхро пурседанд кӣ агар касе хоҳад кӣ роҳ беперӣ баравад тавонад ? шайх гуфт натавонад аз онкӣ касе бояд кӣ бидон роҳи расида то ӯро бидон далолат кунад ва дар ҳар манзил мегуяд ин фалон манзиласт , ӣнҷои зиёдати мақом бояд кард ва агар мӯҳлика ҷое бошад бигӯед кӣ ҳазар бояд кард ва ӯро брФқ дил медиҳад то ӯ бқўти дили он роҳ меравад то ба мақсӯд расад . Ва онкас кӣ танҳо равад чун девӣ бошад дар миён биёбоне фурӯи монда , надонад кӣ роҳи азкдом ҷонибаст чунонк ҳақи ъз ва ҷл мефармоед колзии астҳўтаҳи алшётини фии аларзи ҳайрону асли ин роҳи фармони бурдани пер буд ?фони ттиъўаҳи тҳтдўо чун мурӣди перро фармон бурдор бошад ҳамчунон буд кӣ худоиро тоъат дорад вмни итъ алрасул Фқди атоъи аллоҳ ,у ашшайхи фии қавмаи колнбии фии уммата .

شیخ را پرسیدند کی اگر کسی خواهد کی راه بی‌پیری برود تواند؟ شیخ گفت نتواند از آنکه کسی باید کی بدان راه رسیده تا او را بدان دلالت کند و در هر منزل می‌گوید این فلان منزلست، اینجا زیادت مقام باید کرد و اگر مهلکه جایی باشد بگوید کی حذر باید کرد و او را برفق دل می‌دهد تا او بقوّت دل آن راه می‌رود تا به مقصود رسد. و آنکس کی تنها رود چون دیوی باشد در میان بیابانی فرو مانده، نداند کی راه ازکدام جانب است چنانک حقّ عزّ و جلّ می‌فرماید کَالَّذِی اِستَهْوَتْه الشَّیاطِینُ فِی الَاْرضِ حَیرانَ و اصل این راه فرمان بردن پیر بود فان تطیعوه تهتدوا چون مرید پیر را فرمان بردار باشد همچنان بود کی خدای را طاعت دارد وَمَنْ یُطِعِ الرَّسُولَ فَقَد اَطاعَ اللّه، و الشیخ فی قومه کالنبی فی امته.