Шайх гуфт вақтҳо ҳар ҷое май гштимӣ ва ин ҳадиси сар бар паии мо ниҳодаи бўдўи мо худоиро меҷустем дар кӯҳ ва дар биёбон , будӣ кӣ бозёФтимӣ ва будӣ кӣ бознёФтимӣ ва акнӯн чунон шудаем кӣ худро боз намеёбем кӣ ҳама ӯ мондаем ва он сифат ӯ бўдў мо набудем , ӯ хоҳад буд ва мо нахоҳем буд вокнўни як дам задани бахудӣ худ менатавонем кӣ бошем ва моро даъвии мушоҳидау тасаввуф ва зоҳидӣ нарасад , касе кӣ ӯро чизе набӯд ва номӣ набошад ӯро номии тавон ниҳод ? ин худ маҳол бошад ва раво набӯд .
شیخ گفت وقتها هر جایی میگشتیمی و این حدیث سر بر پی ما نهاده بودو ما خدای را میجستیم در کوه و در بیابان، بودی کی بازیافتیمی و بودی کی بازنیافتیمی و اکنون چنان شدهایم کی خود را باز نمییابیم کی همه او ماندهایم و آن صفت او بودو ما نبودیم، او خواهد بود و ما نخواهیم بود واکنون یک دم زدن بخودی خود مینتوانیم کی باشیم و ما را دعوی مشاهده و تصوف و زاهدی نرسد، کسی کی اورا چیزی نبود و نامی نباشد او را نامی توان نهاد؟ این خود محال باشد و روا نبود.