эй маин Осифӣ ки олам ро

ای مهین آصفی که عالم را

Остони ту млҷоءасту паноҳ

آستان تو ملجاء است و پناه

Вай гузин сарварӣ ки бар карамат

وی گزین سروری که بر کرمت

Расатон ду оламанд гувоҳ

راستان دو عالمند گواه

Вузароӣ дигар ки дошта анд

وزرای دگر که داشته‌اند

Иззату шани худ ба ҷӯади нигоҳ

عزت و شان خود به جود نگاه

Чун азишон чу шоирон дигар

چون ازیشان چو شاعران دگر

Ҳиммати ман набӯдаи эҳсони хоҳ

همت من نبوده احسان خواه

Ҷӯу коҳӣ барои астари ман

جو و کاهی برای استر من

намефиристодаанд бе икроҳ

می‌فرستاده‌اند بی‌اکراه

Ту ки аз лутфи холиқи розиқ

تو که از لطف خالق رازق

Бар ҳамаи Фоиқӣ ба ҳишмату ҷоҳ

بر همه فایقی به حشمت و جاه

ё чу ҳуккоми собиқ аз эҳсон

یا چو حکام سابق از احسان

Бифирист аз барои ӯ ҷӯу коҳ

بفرست از برای او جو و کاه

ё барои мулозимон дигар

یا برای ملازمان دگر

Бустон аз ман ин балои сиёҳ

بستان از من این بلای سیاه

Варна монанди барқи хирмани сӯз

ورنه مانند برق خرمن‌سوز

Сар ба саҳроаш медаҳум ногоҳ

سر به صحراش میدهم ناگاه

Каз туфи шуълаҳои оташи ҷўъ

کز تف شعله‌های آتش جوع

Нгзроди дарин ҳудӯди гиёҳ

نگذراد درین حدود گیاه