Ҳайф аз Исмоили он равшани дили софии замир

حیف از اسماعیل آن روشن دل صافی ضمیر

Комад ӯро санг бар миноӣ ҳастӣ ногаҳон

کامد او را سنگ بر مینای هستی ناگهان

Бо дилӣ чун шишаи соъати пар аз гирди малол

با دلی چون شیشه ساعت پر از گرد ملال

Басти бозаргонии оқибати зини хокдон

بست بازرگانی عاقبت زین خاکدان

Марҳам Лутфӣ надид аз гетӣ ва бо хеши барад

مرهم لطفی ندید از گیتی و با خویش برد

Лолаи сони доғӣ ки барадаш бар ҷигари зини гулистон

لاله‌سان داغی که بردش بر جگر زین گلستان

Буд аз ин гулзори фонии тнгдл ногуҳ расед

بود از این گلزار فانی تنگدل ناگه رسید

Бар димоғ ӯ шамемӣ аз биҳишти ҷовдон

بر دماغ او شمیمی از بهشت جاودان

Тоири рӯҳаш баҳам зад болӣ ва парвоз кард

طایر روحش بهم زد بالی و پرواز کرد

Рӯи басӯии гулшани фирдавс аз ин танги ошён

رو بسوی گلشن فردوس از این تنگ آشیان

Аз дами сарди насими марг чун пошида шуд

از دم سرد نسیم مرگ چون پاشیده شد

Дафтари умраши зи якдигар чу авроқи хазон

دفتر عمرش ز یکدیگر چو اوراق خزان

Калаки муштоқ аз паии таърихи фӯт ӯ навишт

کلک مشتاق از پی تاریخ فوت او نوشت

Боди илоҳии ҷои асмъили гулгашти чунон

باد الهی جای اسمعیل گلگشت چنان