Кӯдакиро буд ноне бо асал

کودکی را بود نانی با عسل

Дайгариро нон танҳо дар бағал

دیگری را نان تنها در بغل

Дар асал ӯро тамаъ омад падед

در عسل او را طمع آمد پدید

Дасти худро сӯии он кӯдак кашид

دست خود را سوی آن کودک کشید

Кӣ бародар эй ту аз насли киром

کی برادر ای تو از نسل کرام

Нон танҳо чун хӯрам ман бардавом

نان تنها چون خورم من بر دوام

Зини асали бахшеи марои ҳамгар насиб

زین عسل بخشی مرا هم گر نصیب

Набӯд аз эҳсон ва аз лутфати ғариб

نبود از احسان و از لطفت غریب

Гуфт май бахшами тўрогар саги шӯй

گفت می‌بخشم تو را گر سگ شوی

Чун рӯми дунболи ман чун саги дуӣ

چون روم دنبال من چون سگ دوی

Гуфт гаштами ман сагат бурдор роҳ

گفت گشتم من سگت بَردار راه

То биёям аз пят эй никхўоаҳ

تا بیایم از پی‌ات ای نیکخواه

Риштае афканди пас дар гарданаш

رشته‌ای افکند پس در گردنش

Аз паии худ барад дар ҳар барзанаш

از پی خود برد در هر برزنش

ӯ ҳаме рафту давидаши ин зпӣ

او همی رفت و دویدش این ز پی

Вғ вғӣ мекард аз дунболи вай

وغ وغی می‌کرد از دنبال وی

Гашти саг аз баҳри ангуштии асал

گشت سگ از بهر انگشتی عسل

Зини асали беҳтар буд сад хами хул

زین عسل خوشتر بود صد خم خل

Одамиро саг кунад бе гуфтугӯ

آدمی را سگ کند بی گفتگو

эй тФў бар ин тамаъи бод эй тФў

ای تفو بر این طمع باد ای تفو

Дида ӣ томъ ки ё раби боди кӯр

دیدهٔ طامع که یا رب باد کور

Пар намегардад магар аз хоки гӯр

پر نمی‌گردد مگر از خاک گور