Ба гулзорӣ ки дар ваии сарв қадӣ нест хомӯшам

به گلزاری که در وی سرو قدی نیست خاموشم

зи тавқ қамарён андохтанд ин ҳалқа дар гӯшам

ز طوق قمریان انداختند این حلقه در گوشم

Мурӣд ғунчаам аз ҷои гиребони чок май хезам

مرید غنچه ام از جا گریبان چاک می خیزم

Гаронӣ мекунад чун гули қабои тоза бар дӯшам

گرانی می کند چون گل قبای تازه بر دوشم

Канори ман надида рӯй матлаб аз туҳидастӣ

کنار من ندیده روی مطلب از تهیدستی

Дар ин водии каманди норасои афтодаи оғӯшам

در این وادی کمند نارسا افتاده آغوشم

Кунанд аз ғунча чидани глФрўшони дасти худ кӯтаҳ

کنند از غنچه چیدن گلفروشان دست خود کوته

зи чашми манфиати ҷӯёии бозори фаромӯшам

ز چشم منفعت جویای بازار فراموشم

Рухи дарёдилӣ дар хобу бедорӣ наме байнам

رخ دریادلی در خواب و بیداری نمی بینم

Ҳубобами чашми худ гуҳ май гушойами гоҳ май пӯшам

حبابم چشم خود گه می گشایم گاه می پوشم

Ба базми ҳӯшёронгар рӯм соқӣ макун айбам

به بزم هوشیاران گر روم ساقی مکن عیبم

Ба худ майхона май созами гумон аз бас ки бе ҳушам

به خود میخانه می سازم گمان از بس که بی هوشم

зи шаб то рӯз дилҷӯе кунам арбоби суҳбат ро

ز شب تا روز دلجویی کنم ارباب صحبت را

Дами обӣ ки аз болоншинон буд май нӯшам

دم آبی که از بالانشینان بود می نوشم

Дар ин кӯи сидои овози пое аз ки ме ояд

در این کو سیدا آواز پایی از که می آید

Садои хайр мақдам мебарояд аз лаби гӯшам

صدای خیر مقدم می برآید از لب گوشم