То кӣ эй дил дар ҳавои атласу дебои шӯй
غنچه ها پیش رخت سر به گریبانی چند
Аз таъаллуқи даст агар шӯеи яди Байзои шӯй
بلبلان در قدمت بی سر و سامانی چند
Ҳамдами хуршед май хоҳӣ ки чун исои шӯй
قمریان بر سر کوی تو غلامانی چند
Пушти пои зан дар ду олам то фалаки паймои шӯй
سروها پیش قدت خاک نشینانی چند
Аз сари дунёӣ дун бархез то раънои шӯй
بر رخت آئینه ها دیده حیرانی چند
Даъвӣӣ шоҳӣ кунад бар аҳли киштии нохудо
چهره تازه تر از لاله احمر داری
Кӯҳ кард об аз таманнои косаи худро ҷудо
گرد روی چو مهت خط معنبر داری
Аз садаф бар мавҷи дарё ҳар дам ояд ин садо
بزم آشفته دلان چند معطر داری
Шуд ҳубоб аз худнамоеи гӯии чавгони фано
کاکل مشک فشانست که بر سر داری
Саъй кун то дар муҳӣти ишқи нопидои шӯй
شده بر گرد سرت جمع پریشانی چند
Муттако аз хирқа пашмина меояд ба ҳарф
گرچه از باده لبالب چو خم میکدهام
Аждаҳо дар гӯша ганҷина меояд ба ҳарф
از کسادی به جهان خانه ماتمزده ام
Мурғи дил аз рӯй доғ сина меояд ба ҳарф
در چمن رفته ام و غنچه صفت آمده ام
Тӯтӣ аз хомӯшӣ ойина меояд ба ҳарф
بر لب نامه خود مهر خموشی زده ام
Меҳри хомӯшӣ ба лаб на то ба дил гуё шӯй
بس که افتاده مرا کار به نادانی چند
Олам обаст дунё ва туе дунёи параст
اهل دنیا ز هنرمند ندارد خبر
Вақт он омад кунӣ дар киштӣ ваҳдат нишаст
هست در طعم برابر نمک و قند و شکر
Сар мапӣч аз саъии худ чун мавҷ агар ёбии шикаст
توشه راه همان به که بوبندم به کمر
Ғӯр кун дар баҳр ҳастӣ то гуҳари оре ба даст
کرده از سلسله اهل خرد هوش سفر
Вар на дасти тиҳӣ чун кафи азин дарёи шӯй
وقت آن شد که زنم سر به بیابانی چند
Соқио бар ман шаби васл ту бошад рӯзи ид
سیدا مرغ خوش الحان ز چمن بیرون است
Чун қадаҳ барбастаам бар дасти худ чашми умед
طوطی و زاغ یکی درنظر گردون است
Май рӯй майхонаи панди сидо бояд шунид
دلم از زمزمه جغد مزاجان چون است
Бо ҳўснокон ба як паймона мебояд кашид
صایب از قحط سخندان همه کس موزون است
Саъй кун соиби шаҳиди теғи истиғнои шӯй
کاش می بود در این وقت سخندانی چند!