эй фалаки имрӯзи шурӣ дар ҷаҳони андохтӣ

ای فلک امروز شوری در جهان انداختی

Оташат уфтад ба хони оташ ба ҷони андохтӣ

آتشت افتد به خان آتش به جان انداختی

Боғбони сарвӣ ба сад хӯни ҷигари парварда буд

باغبان سروی به صد خون جگر پرورده بود

Бар замин монанди шохи арғавони андохтӣ

بر زمین مانند شاخ ارغوان انداختی

Нозпрўрдӣ ки ҷой шер додӣ доя аш

نازپروردی که جای شیر دادی دایه اش

Ташна лаб кардӣ ва дар реги равони андохтӣ

تشنه لب کردی و در ریگ روان انداختی

Гавҳарӣ ки буд об рӯй дарёии карам

گوهری که بود آب روی دریای کرم

Аз кафи худ ройгон дар хокдони андохтӣ

از کف خود رایگان در خاکدان انداختی

Шаҳсавориро Фгндӣ дар миёни хоку хӯн

شهسواری را فگندی در میان خاک و خون

Аз замини бардоштии вази осмони андохтӣ

از زمین برداشتی وز آسمان انداختی

Ин чунин лаълии пас аз умрӣ ки оварадӣ ба даст

این چنین لعلی پس از عمری که آوردی به دست

Боз ӯро барадӣ ва дар баҳри кони андохтӣ

باز او را بردی و در بحر کان انداختی

Навниҳолӣ аз баҳори умр бар нохӯрда буд

نونهالی از بهار عمر بر ناخورده بود

Бех ӯ кундӣу давр аз бӯстони андохтӣ

بیخ او کندی و دور از بوستان انداختی

Зулфиқорӣ буд аз ҳайдар ба даврони ёдгор

ذوالفقاری بود از حیدر به دوران یادگار

Банду боришро буридӣ аз миёни андохтӣ

بند و بارش را بریدی از میان انداختی

Олимиро сӯхтӣ дар мотам ӯ ҳамчуи шамъ

عالمی را سوختی در ماتم او همچو شمع

Халқро оташ ба мағзи устихони андохтӣ

خلق را آتش به مغز استخوان انداختی

Мӯ парешон кард сунбули гули гиребон чок зад

مو پریشان کرد سنبل گل گریبان چاک زد

Андалебонро зи дӯши ошёни андохтӣ

عندلیبان را ز دوش آشیان انداختی

Бода нобе ки афлотӯн ба хами парварда буд

باده نابی که افلاطون به خم پرورده بود

Барадӣ ва ӯро ба коми душманони андохтӣ

بردی و او را به کام دشمنان انداختی

эй замини ганҷӣ ба хоки тира пинҳон карда Эй

ای زمین گنجی به خاک تیره پنهان کرده ای

Нури чашмиро чароғи зер домон карда Эй

نور چشمی را چراغ زیر دامان کرده ای

Карбалоӣ тоза овардае бар рӯй кор

کربلای تازه آورده ای بر روی کار

Шӯраи зори хокро дарёӣ марҷон карда Эй

شوره زار خاک را دریای مرجان کرده ای

Лолае бишкуфтаеро доғ бар дили монда Эй

لاله ای بشکفته ای را داغ بر دل مانده ای

Ғунчаеро ткмаҳи чок гиребон карда Эй

غنچه ای را تکمه چاک گریبان کرده ای

Бардае ӯро аз ин олам ба соли сӣ ва панҷ

برده ای او را از این عالم به سال سی و پنج

На фалакро сад ҳамчун чор арқон карда Эй

نه فلک را سد همچون چار ارکان کرده ای

Пайкарӣ каз сабза тар мекашид озурдаи ?гий

پیکری کز سبزه تر می کشید آزرده گی

Бистару болинаш аз хор муғелон карда Эй

بستر و بالینش از خار مغیلان کرده ای

Дидае кӯ мегирифт аз серума дар хотири ғубор

دیده ای کو می گرفت از سرمه در خاطر غبار

Косаи дрўизаҳ эй рег биёбон карда Эй

کاسه درویزه ای ریگ بیابان کرده ای

Фитнаи хобида аз ҳар гӯшае бар карда сар

فتنه خوابیده از هر گوشه ای بر کرده سر

Хотири худ ҷамъи оламро парешон карда Эй

خاطر خود جمع عالم را پریشان کرده ای

Ҳамдамон аз мотам ӯ хок бар сар ме кунанд

همدمان از ماتم او خاک بر سر می کنند

Дӯстони родри фироқаши хона вайрон карда Эй

دوستان رادر فراقش خانه ویران کرده ای

Сари бараҳнаи беди маҷнӯн май дӯд дар кӯчҳо

سر برهنه بید مجنون می دود در کوچها

Даштро аз хӯн ӯ рашк гулистон карда Эй

دشت را از خون او رشک گلستان کرده ای

Омада аз мотам ӯ бар замини пушти камон

آمده از ماتم او بر زمین پشت کمان

Хок бар сар мекунад давр аз хаданг ӯ нишон

خاک بر سر می کند دور از خدنگ او نشان

Рӯй худ бар хок май молад ба ёд ӯ писар

روی خود بر خاک می مالد به یاد او پسر

Дар ғамаш бар хеш ҳамчун мор май печади синон

در غمش بر خویش همچون مار می پیچد سنان

То гулӯ дар хӯн нишаста теғи давр аз даст ӯ

تا گلو در خون نشسته تیغ دور از دست او

Оби пайкони таркишашро ғӯта дода дар миён

آب پیکان ترکشش را غوطه داده در میان

Пар шудаи чашми зи раҳ аз хок ҳамчун чашми дом

پر شده چشم ز ره از خاک همچون چشم دام

Ханҷарашро хушк гардӣда з бе обии забон

خنجرش را خشک گردیده ز بی آبی زبان

Аз фироқ ӯ тбрзин мезанад сар бар замин

از فراق او تبرزین می زند سر بر زمین

Боз карда худ зарринаши зи ҳайронии даҳон

باز کرده خود زرینش ز حیرانی دهان

намекунад ҷавлони саманд ӯ ба хӯни хештан

می کند جولان سمند او به خون خویشتن

Рафтааст аз ихтиёр ва додааст аз кафи Аннан

رفته است از اختیار و داده است از کف عنان

Аз ғам ӯ сарнигӯни овехтаи худро рикоб

از غم او سرنگون آویخته خود را رکاب

Рӯй зин беобу тоби пешати зин бе хонимон

روی زین بی آب و تاب پیشت زین بی خانمان

Панҷаи шоҳину боз ӯ ҷудо гашта зи банд

پنجه شاهین و باز او جدا گشته ز بند

Мондааст аз табли бозаши пӯстӣ бар устихон

مانده است از طبل بازش پوستی بر استخوان

Каҳкашон набӯд намоён гашта аз авҷи сипеҳр

کهکشان نبود نمایان گشته از اوج سپهر

Синаи худ чок карда дар фироқаши осмон

سینه خود چاک کرده در فراقش آسمان

эй фалаки дасти ману домони ту рӯзи ҳисоб

ای فلک دست من و دامان تو روز حساب

Баҳри қатли мейри соҳиб ҷӯад кардӣ изтироб

بهر قتل میر صاحب جود کردی اضطراب

Ҳамчуи Тифли ашки фарзандон ӯ кардӣ ятем

همچو طفل اشک فرزندان او کردی یتیم

Хону монашро ба марг бемаҳал кардӣ хароб

خان و مانش را به مرگ بی محل کردی خراب

Чанд рӯзии но шудаи барадии зи дунболи падар

چند روزی نا شده بردی ز دنبال پدر

Аз китоб даҳр кардӣ шоҳи байтии интихоб

از کتاب دهر کردی شاه بیتی انتخاب

Дар биёбони адами барадии ту бо чандини фиреб

در بیابان عدم بردی تو با چندین فریب

Ҷилва додӣ дар назарҳоу рабӯдӣ чун сароб

جلوه دادی در نظرها و ربودی چون سراب

Синае тФсидаҳ шуд рӯй замин аз барқи оҳ

سینه ای تفسیده شد روی زمین از برق آه

Чун танур Нӯҳ шуд афлок аз ашки кабоб

چون تنور نوح شد افلاک از اشک کباب

Рафтаанд аз хештан хилват нишинон зини ?илам

رفته اند از خویشتن خلوت نشینان زین الم

Гашта мижгонҳо ба чашми аҳли дили рагҳои хоб

گشته مژگانها به چشم اهل دل رگهای خواب

Синаи худ хайргоҳ ӯ ниҳода бар замин

سینه خود خیرگاه او نهاده بر زمین

Чодарашро пушт бар хокасту рӯ дар офтоб

چادرش را پشت بر خاکست و رو در آفتاب

Дидаи гирдоб аз ин мотами фурӯи рафта ба сар

دیده گرداب از این ماتم فرو رفته به سر

Пора шуд аз гиря кардани пардаи чашми ҳубоб

پاره شد از گریه کردن پرده چشم حباب

Баъди азин чун ӯ куҷо ояд саворӣ дар вуҷӯд

بعد ازین چون او کجا آید سواری در وجود

Серумае чун ӯ надида беш аз ин чашми рикоб

سرمه ای چون او ندیده بیش از این چشم رکاب

эй фидояти ҷони муштоқон куҷо рафтӣ куҷо

ای فدایت جان مشتاقان کجا رفتی کجا

Қомати ҳмсҳбтон дар ҷустуҷӯят шуд дўто

قامت همصحبتان در جستجویت شد دوتا

Гӯши даврон чун ҷараси брбўд аз овозаи ?ут

گوش دوران چون جرس بربود از آوازه ات

Рафтае ҷое ки ҳаргиз барнаме ояд садо

رفته ای جایی که هرگز برنمی آید صدا

Раҳм бар ҷони ҷавон худ нахурдӣ эй дареғ

رحم بر جان جوان خود نخوردی ای دریغ

Олимиро дар фироқ хеш кардӣ мубтало

عالمی را در فراق خویش کردی مبتلا

Зини мусӣбати гашт дар олами қиёмати ошкор

زین مصیبت گشت در عالم قیامت آشکار

Кӯчҳо воҳсртои гӯи хонҳо мотами саро

کوچها واحسرتا گو خانها ماتم سرا

Хунбҳои яксар мӯӣ ту натавон сохтан

خونبهای یکسر موی تو نتوان ساختن

Гар равад хӯни аду то дашти Қипчоқу хато

گر رود خون عدو تا دشت قپچاق و خطا

Шамъи базмати аўФтодаҳ чун тан бесар ба хок

شمع بزمت اوفتاده چون تن بی سر به خاک

Гашта меҳмонхонаи ?ути холии зи бонги марҳабо

گشته مهمانخانه ات خالی ز بانگ مرحبا

Остонат гашта давр аз поибўсти хокмол

آستانت گشته دور از پایبوست خاکمال

намекунад занҷир дар афғон ба оҳанг даро

می کند زنجیر در افغان به آهنگ درا

Чун нивисам нома ояд аз дўотми буии хӯн

چون نویسم نامه آید از دواتم بوی خون

Зини тасаввури хомаро гардӣда сар аз тани ҷудо

زین تصور خامه را گردیده سر از تن جدا

Бар сари афтодагони даст мурувват доштӣ

بر سر افتادگان دست مروت داشتی

Дар ҷаҳон бедасту поёнро ту будӣ дасту по

در جهان بی دست و پایان را تو بودی دست و پا

Шер хашм олуд май гаштӣ ба вақти корзор

شیر خشم آلود می گشتی به وقت کارزار

Рӯз суҳбат мешудӣ хуррам чу боғи длкшо

روز صحبت می شدی خرم چو باغ دلکشا

Машраби халқи ту чун ойина рӯй тоза дошт

مشرب خلق تو چون آئینه روی تازه داشت

Бо ҳарифони бода будӣ бо қаландари муттако

با حریفان باده بودی با قلندر متکا

Сидои имрӯз агар аз дидаи хӯн борад равост

سیدا امروز اگر از دیده خون بارد رواست

Дар ҷаҳон ӯро ту будӣ боиси ншўнмо

در جهان او را تو بودی باعث نشونما