Аз он ҷо ба роҳи се дарраи сӯии Балхи омадем ва чун ба работи се дарра раседем шунидем ки бародарами хоҷаи абўолФтҳи ъбдолҷлил дар тайифаи вазири амир хуросонаст ки ӯро Абунаср мегуфтанд ва ҳафт сол буд ки ман аз хуросон рафта будам чун ба дстгрд раседем нақл ва буна дидам ки сӯй шбўрғон мерафт . Бародарам ки бо ман буд пурсед ки ин аз кист . Гуфтанд аз он вазир . Гуфт аз куҷо меойед , гуфтем аз ҳаҷ . Гуфт хоҷаи ман абўолФтҳи ъбдолҷлилро ду бародар буданд аз чандини сол ба ҳаҷи рафта ва ӯ пайваста дар иштиёқ эшонаст ва аз ҳаркии хабари эшон май пурсад нишон намедиҳанд . Бародарам гуфт мо нома Носир овардаем чун хоҷа ту бирасад бадви бидиҳем . Чун лаҳзае бромдкорўон ба роҳи истод ва мо ҳам ба роҳ истодем ва он кеҳтар гуфт акнӯн хоҷа ман бирасад ва агар шуморо наёбад дилтанг шавад агар нома маро диҳед то бадви даҳум дилхуш шавад . Бародарам гуфт ту номаи Носир май хоҳӣ ё худ Носирро май хоҳӣ . Инак Носир . Он кеҳтар аз шодӣ чунон шуд ки надонист чаҳ кунаду мосўии шаҳр Балх рафтем ба роҳи миёни рӯстоу бародарами хоҷаи абўолФтҳ ба роҳи дашт ба дстгрд омад ва дар хизмати вазир ба сӯии амир хуросон мерафт . Чун аҳвол мо бишунид аз дстгрди бозгашт ва бар сари пул ҷмўкён бинишаст то он ки мо брсидим ва он рӯзи шанбеи бисту шашуми моҳи ҷамодии алохри санаи арбъу арбаъӣну арбъмоиаҳ буду баъд аз он ки ҳеҷ умед надоштем ва ба дафъот дар вақойиъи мӯҳликаи афтода будем ва аз ҷон ноумед гашта ба ҳамдигар раседем ва ба дидори якдигари шоди шудему худои субҳонау таъолиро бидон шукрҳо гузорадему бад-ӣни таърих ба шаҳр Балх раседему ҳасби ҳоли ин се байт гуфтам :

از آن جا به راه سه دره سوی بلخ آمدیم و چون به رباط سه دره رسیدیم شنیدیم که برادرم خواجه ابوالفتح عبدالجلیل در طایفه وزیر امیر خراسان است که او را ابونصر می‌گفتند و هفت سال بود که من از خراسان رفته بودم چون به دستگرد رسیدیم نقل و بنه دیدم که سوی شبورغان می‌رفت. برادرم که با من بود پرسید که این از کیست. گفتند از آن وزیر. گفت از کجا می‌آیید، گفتیم از حج. گفت خواجه من ابوالفتح عبدالجلیل را دو برادر بودند از چندین سال به حج رفته و او پیوسته در اشتیاق ایشان است و از هرکه خبر ایشان می‌پرسد نشان نمی‌دهند. برادرم گفت ما نامه ناصر آورده‌ایم چون خواجه تو برسد بدو بدهیم. چون لحظه‌ای برآمد کاروان به راه ایستاد و ما هم به راه ایستادیم و آن کهتر گفت اکنون خواجه من برسد و اگر شما را نیابد دلتنگ شود اگر نامه مرا دهید تا بدو دهم دلخوش شود. برادرم گفت تو نامه ناصر می‌خواهی یا خود ناصر را می‌خواهی. اینک ناصر. آن کهتر از شادی چنان شد که ندانست چه کند و ما سوی شهر بلخ رفتیم به راه میان روستا و برادرم خواجه ابوالفتح به راه دشت به دستگرد آمد و در خدمت وزیر به سوی امیر خراسان می‌رفت. چون احوال ما بشنید از دستگرد بازگشت و بر سر پل جموکیان بنشست تا آنکه ما برسیدیم و آن روز شنبه بیست و ششم ماه جمادی الآخر سنه اربع و اربعین و اربعمایه بود و بعد از آن که هیچ امید نداشتیم و به دفعات در وقایع مهلکه افتاده بودیم و از جان ناامید گشته به همدیگر رسیدیم و به دیدار یکدیگر شاد شدیم و خدای سبحانه و تعالی را بدان شکرها گذاردیم و بدین تاریخ به شهر بلخ رسیدیم و حسب حال این سه بیت گفتم :

Ва масофати роҳ ки аз Балх ба Мисри шудем ва аз он ҷо ба Макка ва ба роҳи Басра ба порс раседем ва ба Балхи омадеми ғайри он ки ба атроф ба зиёратҳоу ғайраи рафта будем дуҳазори вдўист ва бист фарсанг буд , ва ин саргузашти ончӣ дида будам ба ростӣ шарҳ додам ва баъзе ки ба ривоят ҳо шунидам агар дар он ҷо хилофӣ бошад хонандагон аз ин заъиф ндонанду мўохзт ва накӯҳиш накунанд вогари эзади субҳонау таъолӣ тавфиқ диҳад чун сафари тараф машриқ карда шавад ончӣ мушоҳида уфтад ба ин зм карда шавад , ани шоаллоҳи таъолии вҳдаҳи алъзизу алҳмдллаҳи раби Алъоламину алслўаҳи алии Муҳамаду ?алау асҳобаи аҷмъин .

و مسافت راه که از بلخ به مصر شدیم و از آنجا به مکه و به راه بصره به پارس رسیدیم و به بلخ آمدیم غیر آنکه به اطراف به زیارت‌ها و غیره رفته بودیم دوهزار ودویست و بیست فرسنگ بود، و این سرگذشت آنچه دیده بودم به راستی شرح دادم و بعضی که به روایت‌ها شنیدم اگر در آنجا خلافی باشد خوانندگان از این ضعیف ندانند و مواخذت و نکوهش نکنند و اگر ایزد سبحانه و تعالی توفیق دهد چون سفر طرف مشرق کرده شود آنچه مشاهده افتد به این ضم کرده شود، ان شاءالله تعالی وحده العزیز و الحمدلله رب العالمین و الصلوة علی محمد و آله و اصحابه اجمعین.

тамом

تمام