Ин ҳамон дашт ва ман хастаи ҳамон нахҷӣрам

این همان دشت و من خسته همان نخجیرم

Ки фикандӣу гузаштӣ чу задӣ бо тирам

که فکندی و گذشتی چو زدی با تیرم

Бе ту эй дӯст ба ман ҷой маломат набӯд

بی‌تو ای دوست به من جای ملامت نبود

Ки фузунаст зи андозаи ҳамеи тақсирам

که فزونست ز اندازه همی تقصیرم

Пои тадбири ман аз каъба ва аз дайр бурид

پای تدبیر من از کعبه و از دیر برید

То куҷои боз дигар сайр диҳад тадбирам

تا کجا باز دگر سیر دهد تدبیرم

Давр аз кӯии ту , бе силсилаи мӯии ту , ман

دور از کوی تو، بی‌سلسلهٔ موی تو، من

Кӯдаки ҷумъау девона бе занҷирам

کودک جمعه و دیوانهٔ بی‌زنجیرم