Бар он серум ки ба паймона даст бигушоем

بر آن سرم که به پیمانه دست بگشایم

Ғубор , ақли зи рухсор ишқ бизадойам

غبار، عقل ز رخسار عشق بزدایم

Гуҳии бтраҳ ӣ соқии куҳани бгисўии чанг

گهی بطره ی ساقی کهن بگیسوی چنگ

Гиреҳ бабандам ва аз кор баста бигушоем

گره ببندم و از کار بسته بگشایم

Маро на дасти ситезӣ буд на пои гурез

مرا نه دست ستیزی بود نه پای گریز

Агар бахшам бар оеи бъҷз боз оем

اگر بخشم بر آیی بعجز باز آیم

Марои бадасти хзибт чаҳ ҷои панҷа , вале

مرا بدست خضیبت چه جای پنجه، ولی

Бхўни хеши тавонам ки панҷа олоем

بخون خویش توانم که پنجه آلایم

Паии қабул ту орост ҳар касе худ ро

پی قبول تو آراست هر کسی خود را

Ман аз қабули ту худро магари бёроим

من از قبول تو خود را مگر بیارایم

Ҳазор бодия паймӯдаам бад-ӣни умед

هزار بادیه پیموده ام بدین امید

Ки дар сарои Муғони ҷуръа Эй бипаймоем

که در سرای مغان جرعه ای بپیمایم

Гирифтам инки Наими ҷаҳони бком ман аст

گرفتم اینکه نعیم جهان بکام من است

Равон бакоҳам то чанд ва тан бифзоем

روان بکاهم تا چند و تن بیفزایم