Ҷли субҳи хамири хоки одам ки сиришт

جل صبح خمیر خاک آدم که سرشت

Зон қавми ним ки тарсам аз дӯзахи зишт

زان قوم نیم که ترسم از دوزخ زشت

Беҳуда чаҳ ғам хӯрам ки маълумам нест

بیهوده چه غم خورم که معلومم نیست

То бар сари ман дар азали эзад чаҳ навишт

تا بر سر من در ازل ایزد چه نوشت