эй убайди ин гули сад барг бар атрофи чаман
ای عبید این گل صد برگ بر اطراف چمن
Ҳеҷ доне ки саҳаргоҳ чаро ме хандад
هیچ دانی که سحرگاه چرا میخندد
Бо вуҷӯди гиреҳи ғунчау танагии дил ӯ
با وجود گره غنچهٔ و تنگی دل او
Ҳикматӣ ҳаст на аз бод ҳаво ме хандад
حکمتی هست نه از باد هوا میخندد
Чун саботи фалаку кор ҷаҳон ме бинад
چون ثبات فلک و کار جهان میبیند
Ба бақои худ ва бар ғифлат мо ме хандад
به بقای خود و بر غفلت ما میخندد