То фалакро муяссараст мадор
تا فلک را میسر است مدار
То заминро муқарараст қарор
تا زمین را مقرر است قرار
То кунад офтоби зрпошӣ
تا کند آفتاب زرپاشی
То кунад навбаҳори наққошӣ
تا کند نوبهار نقاشی
То буд дар миёнаи паргор
تا بود در میانهٔ پرگار
Гардиши ҳафт кавкаби сайёр
گردش هفت کوکب سیار
То буд коинотро бунёд
تا بود کاینات را بنیاد
То буд хоку обу оташу бод
تا بود خاک و آب و آتش و باد
Ҷами сонии ҷамоли ?данеу дайн
جم ثانی جمال دنیی و دین
Хусрави тоҷи бахш тахт нишин
خسرو تاجبخش تختنشین
Подшоҳи ҷаҳони алии алотлоқ
پادشاه جهان علیالاطلاق
Сояи лутфи ҳақи Абӯисҳоқ
سایهٔ لطف حق ابواسحاق
Дар ҷаҳони шоду Комрони бодо
در جهان شاد و کامران بادا
Ҳукм ӯ чун қазои равони бодо
حکم او چون قضا روان بادا
Зуҳалаши камтаринаи дарбоне
زحلش کمترینه دربانی
Муштарии доъии санохонӣ
مشتری داعی ثناخوانی
Аз сипоҳаши пиёдае баҳром
از سپاهش پیادهای بهرام
Он ки тарк сипеҳр дорад ном
آن که ترک سپهر دارد نام
Партав рӯй соқяши хуршед
پرتو روی ساقیش خورشید
Кафши гардони мутрибаши ноҳид
کفش گردان مطربش ناهید
Тири шогирди манишён дараш
تیر شاگرد منشیان درش
Сари ниҳода бар остон дараш
سر نهاده بر آستان درش
Чанбари моҳи наъли икронш
چنبر ماه نعل یکرانش
Караи чархи гӯии майдонаш
کرهٔ چرخ گوی میدانش
Хутбау сиккаи олӣ аз номаш
خطبه و سکه عالی از نامش
Бар ҷаҳонии зи файзи анъомаш
بر جهانی ز فیض انعامش
Рои аълоаши адли варзида
رای اعلاش عدل ورزیده
Карамаш ҳарчӣ дидаи бахшида
کرمش هرچه دیده بخشیده
То абади подшоҳи ҳафт иқлӣм
تا ابد پادشاه هفت اقلیم
Дарга ӯ паноҳи ҳафт иқлӣм
درگه او پناه هفت اقلیم
Давлаташ дар замони теғу қалам
دولتش در زمان تیغ و قلم
Бозуяши қаҳрамони зулму ситам
بازویش قهرمان ظلم و ستم
Банда каз бандагони он даргоҳ
بنده کز بندگان آن درگاه
Камтарини чокристи давлати хоҳ
کمترین چاکریست دولتخواه
Дошт андари димоғи савдое
داشت اندر دماغ سودایی
Кигараш фурсатӣ буд ҷое
که گرش فرصتی بود جایی
Шамае шарҳи ҳол арза кунад
شمهای شرح حال عرضه کند
Сӯрати ихтилол арза кунад
صورت اختلال عرضه کند
Дид ногуҳи Заҳирро дар хоб
دید ناگه ظهیر را در خواب
Гуфт ҳоле бикун ба шеъри шитоб
گفت حالی بکن به شعر شتاب
Ман аз ин пеши биткии се чаҳор
من از این پیش بیتکی سه چهار
Гуфтаам зончаҳ ҳаст лоиқи кор
گفتهام زآنچه هست لایق کار
Нусхаи он бурун кун аз девон
نسخهٔ آن برون کن از دیوان
Вақти фурсат ба азми арзи расон
وقت فرصت به عزم عرض رسان
Банда бар вифқи рои мавлоно
بنده بر وفق رای مولانا
намекунад байтҳои ӯ анҳо
میکند بیتهای او انها
« олимӣ бар фароз минбар гуфт
«عالمی بر فراز منبر گفت
Ки чу пайдо шавад сарой наҳуфт
که چو پیدا شود سرای نهفت
Ришҳои сифедро зи гуноҳ
ریشهای سفید را ز گناه
Бахшад эзад ба ришҳои сиёҳ
بخشد ایزد به ریشهای سیاه
Бози риши сиёҳи рӯзи умед
باز ریش سیاه روز امید
Бошад андари паноҳи риши сифед
باشد اندر پناه ریشسفید
Мардакии сурхи риши ҳозир буд
مردکی سرخریش حاضر بود
Чанг дар риш зад чу ин башнавад
چنگ در ریش زد چو این بشنود
Гуфт мо худ дар ин шумор на ем
گفت ما خود در این شمار نهایم
Дар ду гетӣ ба ҳеҷ кор на ем
در دو گیتی به هیچ کار نهایم
Бандаи он сурхи риш мазлӯм аст
بنده آن سرخریش مظلوم است
Ки зи анъоми шоҳ маҳрӯм аст
که ز انعام شاه محروم است
Малик ӯ то ба ҳашари боқии бод
ملک او تا به حشر باقی باد
Меҳру моҳаши надиму соқии бод »
مهر و ماهش ندیم و ساقی باد»