Ва аз он ҷумла нафасаст . Нафаси андари луғати вуҷӯди чизе буду наздики ин қавми мурод аз итлоқи нафас на вуҷӯдаст ва на қолаб кӣ ниҳодаанд балки мурод бнФс онаст кӣ маълул буд аз авсофи бандау накӯҳида буд аз афъолу ахлоқ ӯ , пас маълулот аз авсофи банда бар ду гӯна буд яке касб ӯ буд чун маъсияту мухолифати дувуми хуйҳои ?данӣ ки андари нафаси хеш накӯҳидааст чун банда муъолиҷат кунаду муҷоҳидати намояди он ахлоқи ?данӣу накӯҳида аз вай давр шавад дар мустамари одат .

و از آن جمله نَفْس است. نفس اندر لغت وجود چیزی بود و نزدیک این قوم مراد از اطلاق نفس نه وجودست و نه قالب کی نهاده اند بلکه مراد بنفس آنست کی معلول بود از اوصاف بنده و نکوهیده بود از افعال و اخلاق او، پس معلولات از اوصاف بنده بر دو گونه بود یکی کسب او بود چون معصیت و مخالفت دوم خویهای دنی که اندر نفس خویش نکوهیده است چون بنده معالجت کند و مجاهدت نماید آن اخلاق دنی و نکوهیده از وی دور شود در مستمرّ عادت.

Қисми аввал аз аҳкоми нафас онч наҳй кардаанд азон , наҳй таҳримаст ё наҳй тнзиаҳу қисми дигари хўиҳоءи бадаст ва ҳадаш инаст брҷмлаҳ ,у тафзили он чун кибр буду хашму ҳасаду кину хуии баду эҳтимол нокардану ончӣ бад-ӣн монад аз ахлоқи накӯҳида ва аз аҳкоми нафас саъбтарин онаст кӣ пиндорад ки чизеи азин ё ончӣ ӯро ҳаст бостҳқоқ қудратаст ва бад-ӣнаст ки ин маънӣ аз ширки хФӣ шимурдаанду муъолиҷати ахлоқ дар тарки нафасу касри он тамомтар аз гуруснагӣ ва тишнагӣ кашӣданасту сафар ва корҳои дигар аз муҷоҳидатҳо ки қӯтро кам кунад ва агарчӣ он аз ҷумлаи тарки нафас буд .

قسم اول از احکام نفس آنچ نهی کرده اند ازان، نهی تحریم است یا نهی تنزیه و قسم دیگر خویهاء بدست و حدّش اینست برجمله، و تفضیل آن چون کبر بود و خشم و حسد و کین و خوی بد و احتمال ناکردن و آنچه بدین ماند از اخلاق نکوهیده و از احکام نفس صعبترین آنست کی پندارد که چیزی ازین یا آنچه او را هست باستحقاق قدرت است و بدین است که این معنی از شرک خفی شمرده اند و معالجت اخلاق در ترک نفس و کسر آن تمامتر از گرسنگی و تشنگی کشیدنست و سفر و کارهای دیگر از مجاهدتها که قوت را کم کند و اگرچه آن از جملۀ ترک نفس بود.

Ва муҳтамил кӣ ин нафаси чизе буд латифи андари қолаб кӣ он маҳали хуйҳо нописандида буд ҳамчунонк рӯҳи латифаи исти дарин қолаб ки он маҳали ахлоқ писандидааст ва он ҷумлаи мусаххар буд якдигарро , ҷамъи он як мардум буд . Ва нафасу рӯҳ аз аҷсом латифанд андари сӯратҳо , ҳамчун Фриштгону девони бсФти латофат ва чун саҳеҳаст кӣ чашм маҳал диданасту гӯш маҳал шуниданасту бинии маҳали бўӣидну даҳони маҳал чашедану самиъу басиру зоӣқу шоми ин ҷумлааст . Ҳамчунин маҳали авсофи накӯҳидаи нафас буду нафаси ҷузвӣ буд азин ҷумлау дили ҷузвӣ буд азин ҷумлау ҳукму ном бо ҷумла гардад .

و محتمل کی این نفس چیزی بود لطیف اندر قالب کی آن محلّ خویها ناپسندیده بود همچنانک روح لطیفه ایست درین قالب که آن محلّ اخلاق پسندیده است و آن جمله مسخّر بود یکدیگر را، جمع آن یک مردم بود. و نفس و روح از اجسام لطیف اند اندر صورتها، همچون فریشتگان و دیوان بصفت لطافت و چون صحیح است کی چشم محلّ دیدنست و گوش محلّ شنیدنست و بینی محلّ بوئیدن و دهان محلّ چشیدن و سمیع و بصیر و ذائق و شامّ این جمله است. همچنین محلّ اوصاف نکوهیده نفس بود و نفس جزوی بود ازین جمله و دل جزوی بود ازین جمله و حکم و نام با جمله گردد.