Ва саъбтарин офатҳо дарят тариқат , суҳбат кӯдаконаст ва ҳар ки бчизии азин маънӣ мубтало шуд , иҷмоъи пиронст кӣ худои ъзўҷл ӯро хор ва мхзўл гардонид ва аз худ машғӯли бикрад ва агар ӯро ҳазор ҳазор каромат буду ингор ки бмртбаҳ шуҳадо расед , зеро ки дар хабараст баёни ин , ва на он дил машғӯласт бмхлўқӣу саъбат тарин онаст ки ин ҳадис бар дили эшон андаки намояд ,у хор фаро гиранд чунонк худоӣ таъолӣ мегуяд втҳсбўнаҳи ҳинои вҳўи ъндоллаҳи азим ва азин гуяд воситии раҳмаи аллоҳ ки чун хдоўндтъолӣ хоҳад ки бандаро хор кунад ӯро бсҳбти эҳдос мубтало кунад .

و صعبترین آفتها دریت طریقت، صحبت کودکان است و هر که بچیزی ازین معنی مبتلا شد، اجماع پیرانست کی خدای عَزَّوَجَلَّ او را خوار و مخذول گردانید و از خود مشغول بکرد و اگر او را هزار هزار کرامت بود و انگار که بمرتبۀ شهدا رسید، زیرا که در خبرست بیان این، و نه آن دل مشغول است بمخلوقی و صعبت ترین آنست که این حدیث بر دل ایشان اندک نماید، و خوار فرا گیرند چنانک خدای تعالی میگوید وَتَحْسَبُونَهُ هَیِّناً وَهُوَ عِنْدَاللّهِ عَظیمٌ و ازین گوید واسطی رَحِمَهُ اللّهُ که چون خداوندتعالی خواهد که بندۀ را خوار کند او را بصحبت احداث مبتلا کند.

Фатҳ Мӯсилӣ гуяд бо се пер суҳбат кардам ки аишонро аз ҷумлаи абдоли донстндӣ , ҳама гуфтанд бипарҳез аз суҳбати кӯдакон .

فتح موصلی گوید با سه پیر صحبت کردم که ایشانرا از جملۀ اَبْدال دانستندی، همه گفتند بپرهیز از صحبت کودکان.

Ва ҳар ки дарин боб аз ҳоли фисқи бргзрд ва гуяд ки ин балоӣ арвоҳаст ва ин зиён надорад , он ҳамаи ҳавас буд ва назир ширкасту қарини куфр , мурӣдро ҳазар бояд кард аз маҷоласт ҳамаи кӯдакон ва аз мхолтт бо эшон ки андакӣ аз он калид хизлонасту падед омадани хорӣу бхдои ъзўҷл паноҳ барем аз қзоءи бад .

و هر که درین باب از حال فسق برگذرد و گوید که این بلای ارواح است و این زیان ندارد، آن همه هوس بود و نظیر شرکست و قرین کفر، مرید را حذر باید کرد از مجالست همه کودکان و از مخالطت با ایشان که اندکی از آن کلید خذلان است و پدید آمدن خواری و بخدای عَزَّوَجَلَّ پناه بریم از قضاء بد.