Ва аз ҳукми мурӣди он буд ки чун хизмат даравишон кунад сабр кунад бар ҷафои эшон ки бо ӯ кунанд , ва эътиқод кунад ки рӯҳи хешро базл кунад дар хизмати эшон ва эшон ӯро бар он шукр накунанд ва ӯ бози он ҳама аз тақсири хеш узр хоҳад , ва бар хештан аз ҷиноят иқрор кунад то дили эшон хуш бошад ва агарчӣ донад ки ӯ барӣ алсоҳаҳаст .

و از حکم مرید آن بود که چون خدمت درویشان کند صبر کند بر جفای ایشان که با او کنند، و اعتقاد کند که روح خویش را بذل کند در خدمت ایشان و ایشان او را بر آن شکر نکنند و او باز آن همه از تقصیر خویش عذر خواهد، و بر خویشتن از جنایت اقرار کند تا دل ایشان خوش باشد و اگرچه داند که او بریْ السّاحه است.

Аз устоди эмоми Абубакри Фўрки раҳма аллоҳ шунидам ки гуфт дар мисласт ки чун бар захми кдинаҳ сабр натавонӣ кардан чаро биҷой санадон бошӣ ва дарин маънӣ гуфтаанд :

از استاد امام ابوبکرِ فورک رَحِمَهُ اللّهُ شنیدم که گفت در مثل است که چون بر زخم کدینه صبر نتوانی کردن چرا بجای سندان باشی و درین معنی گفته اند:

Шеър :

شعر:

Бдонки бноءи ин кор бар нигоҳ дошт одоб шариъатаст ва кашида доштанаст , аз ҳарому шабаҳату нигоҳи доштани ҳавос аз мҳзўрот ва шумурдани анфос бо худои таъолӣ аз ғФлоту мсомҳт нокардани хештанро дар авқоти зарурати бтсрФ кардан дар шабаҳат ва агар ҳамаи донаи кунҷид буд ФкиФ дар вақти ихтиёру роҳат .

بدانک بناء این کار بر نگاه داشت آداب شریعت است و کشیده داشتن است، از حرام و شبهت و نگاه داشتن حواسّ از محظورات و شمردن انفاس با خدای تعالی از غفلات و مسامحت ناکردن خویشتن را در اوقات ضرورت بتصّرف کردن در شبهت و اگر همه دانۀ کنجد بود فَکَیْفَ در وقت اختیار و راحت.

Мурӣд бояд ки доим бар сари муҷоҳида буд дар тарки шаҳавот ки ҳар ки мувофиқат шаҳват кунад сФоءи дил гум кунаду зишттарин хислати мурӣди он буд ки бози сар шаҳватӣ шавад ки онро гузошта буд хдоирои ъзўҷли втқдс .

مرید باید که دائم بر سر مجاهده بود در ترک شهوات که هر که موافقت شهوت کند صفاء دل گم کند و زشت ترین خصلت مرید آن بود که باز سر شهوتی شود که آنرا گذاشته بود خدایرا عَزَّوَجَلَّ وَتَقَدَّسَ.