Гуфтӣ ба шаби оимт [ ки ] бегоҳ шавад

گفتی به شب آیمت [که] بیگاه شود

Бошад ки забони халқ кӯтоҳ шавад

باشد که زبان خلق کوتاه شود

Бар хуфтаи куҷои гузари туоне кардан

بر خفته کجا گذر توانی کردن

Каз буии хуши ту мурда огоҳ шавад

کز بوی خوش تو مرده آگاه شود