Пурсед здли дида кигар ношодӣ

پرسید زدل دیده که گر ناشادی

Дар ман раҳи хуноба чаро нгшодӣ

در من ره خونابه چرا نگشادی

Дил гуфт ту ҷурми хеш бар мо чаҳ наҳй

دل گفت تو جرم خویش بر ما چه نهی

Дар доми бало ба пой худ афтодӣ

در دام بلا به پای خود افتادی